Een reactie plaatsen

Shake it, shake baby!

De volgende persoon die me een uitnodiging stuurt voor Herbalife, zend ik op een rakket naar de eerste volgende planeet met appel in de aars!

Krijg ik meer berichten van wildvreemde mensen die me willen lokken into Herbalife, omdat ik overgewicht heb? Misschien snap je niet waarom dit oh zo fout is, geen probleem. Lees verder en ik leg uit waarom dit op zoveel vlakken zo persoonlijk en aanvallend is.

Ten eerste wil ik benadrukken dat ik het toejuich dat mensen wegen zoeken om gezonder te gaan eten en leven. En laten we nu voor eens en altijd afstappen van de foute (idiote) gedachte dat overgewicht, wilt zeggen dat iemand ongezond is! Bij de eerste uitnodiging voor Herbalife, opende ik de link naar de test en ik vulde deze in. Wanneer ik de vragenlijst bekijk, denk ik al: bullshit! Weet jij niet dat je moet ontbijten? Eet je niet graag verse groenten en fruit? Dan heb je meer problemen met eten dan ik en dat heeft niets te maken met gewicht. 

Tijdens mijn vijfde levensjaar zat ik al voor het eerst in het ziekenhuis bij de diëtiste. Toen nog vrouwelijk, want gewichtsproblemen waren toen enkel vrouwelijk.Ik had een probleem met snoep en frisdrank en iedereen leefde nog in de veronderstelling dat meer altijd beter is. Wat wisten we toen? Vrijwel niets, buiten recepten en culinaire tips van de klassieke keuken.Nu ben ik 27 jaar en heb ik een reis meegemaakt van honderd en één diëten, consultants (zo zouden ze zich nu noemen), programma’s, sporten, malheuren, successen & hervallen. Het werd ZO gek dat het mij jaren gekost heeft om zelf een mening en een visie op eten op te bouwen.

Je hoeft geen doctoraat te hebben om in te zien dat diëten niet werken. Integendeel, meer en meer onderzoek wijst ons op de schadelijke gevolgen van “regimen”. De ene zegt sus en de andere zo en het volgt allemaal trends net zoals in de modewereld. Momenteel is de trend pro proteïnen en anti koolhydraten. Ik vraag me serieus af vanwaar opeens de obsessie met proteïnen… je hebt er niet eens zo veel nodig en je haalt ze heel makkelijk uit voeding.24b50e990a9ec0f487148c1648c05365

Als ik nu overgewicht heb, hoef je mij niet te beklagen, niet te kleineren, niet in een hoekje te duwen.(of gratis shakes aan te bieden) Mijn persoonlijkheid is niet opeens gewijzigd, en zolang ik zelf geen behoefte of initiatief neem om gewicht te verliezen is dat helemaal oké. Beter nog, zelfs al zouden mijn bloedwaarden slecht zijn (zijn ze absoluut niet), zelfs al zou ik permanent ziek zijn van mijn overgewicht (ben ik niet), dan nog zijn dat uw zaken niet.

Personen zijn meer dan wat ze eten of niet eten, en overgewicht is geen directe link met fast-food en/of snoep.

Céline is dus gewoon maar Céline. Soms wat meer van haar (got to love it!) en soms wat minder (still!!). Dat is mijn leven, dat is het leven. Soms gaat alles wat vlotter en soms BLABLABLA! Mijn hele leven lang ben ik op zoek naar de beste manieren om te eten, te genieten van eten, gezond te eten (gezond is voor mij wat hebben we nodig??). Niet alleen gezond voor mezelf, maar ook goed voor anderen en voor onze planeet. Niets is absoluut en voeding is een eeuwige puzzel en zoeken naar evenwicht.

Ontelbare uren opgezocht online, alles eigenhandig geprobeerd en elke documentaire die ik vinden kan verslonden. Het meest voor de hand liggende is dat vlees en vis compleet overbodig en schadelijk zijn. Onze planeet  lijdt enorm door de “drang” naar vlees en vis. Onze lichamen zijn er ook niet zo best aan toe.

Afval in de zee, hormonen in het vee, verwaarlozing en de bijhorende gezondheidsproblemen van de dieren die op ons bord belanden, kankers, darmproblemen, waterverbruik en -vervuiling, verstoring van biodiversiteit, allergieën, heeft u een paar weken de tijd? (check links onderaan voor uitbreiding visie)

Dit op zich lijkt al een vrij controversiële waarheid voor de meeste mensen. Zo erg dat men enkel spottende vragen stelt, zich uitdrukt via verwijten i.p.v. bewijzen of verwijzingen. Zo erg dat men alle bewijzen ontwijkt en probeert te verdoezelen met sentimentele dingen zoals gewoonte, traditie, gemakzucht. Kortom, dingen die geen oplossingen of perspectieven bieden, maar enkel nieuwe (gedrags-)problemenIk ben een logisch denker en als je me logisch kan overtuigen van iets en dat neemt tijd om te rijpen, dan wil ik dat overwegen.

fc1c520eaa83ab21d95191471769bc07

Verbetering en innovatie gaat samen met een open geest en voor mij geldt dat voor alles. Zonder vermelding naar het kleur of materiaal van mijn sokken!

Bedankt Herbalifers, maar voor mij is dit na een ogenblik nalezen van de visie en de inhoud het zoveelste programma op rij dat veel geld kost, een soort brainwashing vereist en iedereen nog verder af brengt van het ideale gezond zijn. Het feit dat jij hiermee een centje wilt bijverdienen, is ten eerste niet mijn probleem en is ten tweede misschien niet zo duurzaam als Tupperware. Maar wat denkt Céline dus van ontbijt? Dat je zonder brandstof ook geen auto kan laten rijden. Wat ik denk van shakes?

Don’t shake the shake, but shake your ass

if you want to lose weight!

Documentaire Food Choices

Tel de dokters!


1 reactie

2017

If every year holds a message, a teaching or something good inspite of all the horror and heart ache, last year was surely the year of “surprise”. All best wishes did not protect the world from harm, nor did my personal life match up the Holidays’ expectations. Yet, it hasn’t made everything so bloody harsh all the time.

There’s perspective.

There’s detail, discussion and nuance to everything. The world is grey. 

As the new year approaches, I’ve been thinking about “best wishes”. What I want to wish others needs to be exactly what I want to get myself… So my mommy tought me. I’ll just let go of the balloon lighting up this (please keep dancing meanwhile):

good manners

a nice fuck off-attitude

good rest & heavenly sleep

good (mental) health with glowing cheeks

never out off a bottle of good wine

working days that go fast and easy

the right amount of silence

a lot of love for everyone you do and do not know

a lot of courage to cherish and trust yourself

the best insights to set goals in your life

a year without loss and grief

better money handling skills

more patience for stupidity

never waste a chance to learn 

the strength to change your mind when needed

accept what you can’t change or influence

a lot of sarcasm & other inappropriaties

proper use of grammar

not too many NY’s kisses from awkward acquintances and old folks

a lot of reflection & a long thinking process before any talking

a huge curiosity towards random silly facts & badass science

& the right kick-ass amount of rock music and passionate sex!

28c4411cddb61af9740f61a11d6c60d6


Een reactie plaatsen

REDT-U-ZELVEN

de wereld draait door
de wereld draait door
‘Ik ook’, zei de gek,
‘ik draai ook door
Ik ben Van Gogh en
en ik ga op een oor’
de wereld, de wereld
de wereld draait door
(c)Youp Van ’t Hek

Het oude gebouw hierboven uit mijn stad werd recent vernieuwd, maar de slogan is nog steeds opvallend aanwezig.  De komende twee weken, als zijnde de laatste van dit klotejaar, zal de inhoud van deze slogan galmen door alle gesprekken en straten.

Of ze nu voornemens, goede voornemens, doelen, of iets anders genoemd worden maakt niet uit. We willen onszelf en/of ons leven veranderen. Wil jij jezelf of jouw leven veranderen? Mooi zo, want de rest van de wereld vindt ook dat je dat moet doen.

Gelukkige mensen zijn ofwel onbewust gelukkig ofwel dood- en doodvervelend. Hoe vervelender (leve sociale media) hoe groter de kans dat ze zichzelf overtuigen van het tegendeel.

Wij, de wereld, vinden dat je toch een beetje naar iets moet smachten, iets moet missen, een beetje triest zijn en soms ook een beetje uitleggen wat er jou mankeert. Een soort van chronische malaise, of terminale klaagziekte houdt het leven in gang en vooral de gesprekken en mensen wat rustiger. Wat ga je doen als je niets meer wilt verbeteren? Wat ga je doen als je naar niets specifiek uitkijkt? Wat ga je dromen als je zonder inspiratie valt?

Doorgaans zijn mensen dan ook niet zo origineel in hun malaises en voornemens. We wensen elkaar binnenkort veel geluk, gezondheid, en alles wat we maar wensen. Daarnaast wensen we onszelf vooral geld, minder gewicht, meer spullen en minder stress toe. Ook de categorie “ik stop met…” doet het doorgaans goed in dat lijstje.

Binnen de eerste week van het nieuwe jaar zullen de media anticiperen op jullie doelen. Zoals altijd zullen ze zeggen dat het de moment is om op te geven (Blue Monday), want statistisch gezien maak je geen kans om iets te bereiken in het begin van het jaar. Nu vind ik dat persoonlijk niet zo’n vrolijke, vriendelijke of gewenste boodschap, maar nog veel erger vind ik die statistieken. Welke statistieken? Wie vult er elk jaar in hoelang ze iets volgehouden hebben?

Wij, de wereld, zijn trots op jou met jouw doelen en horen je het graag zeggen tijdens de nieuwjaarsfeestjes, maar wij, de wereld nogmaals, zijn vinden dat een week later dikken bullshit en zijn veel rustiger wanneer je faalt zodat we zelf niet opvallen (en jou volgend jaar gewoon hetzelfde nog eens mogen wensen). Zij, de economie, bedankt jou bij deze voorbarig voor alle verkoopdeals waar je zal inlopen na de waarschuwingen en horrorverhalen van de minder sociale deelnemers aan het aperitief.

Kortom, we gaan jou dingen toe wensen en verkopen, maar in geloven doen we niet. Zoals we ook niet geloven in helpen. Nee, we gaan in een hoekje zitten kijken naar de eerste stuiptrekkingen wanneer blijkt dat sommige doelen iets te ambitieus waren of wanneer de eerste kraakjes in de motivatie komen. Dat lijkt ons dan ook het ideale moment om nog wat ongeloof en wantrouwen in jouw spirit te strooien en dan te kijken hoelang je nog na spartelt… Zie je wel!!!

 

En dat is het net! Sommige mensen haten voornemens, juist omdat ze eigenlijk alleen maar horen dat ze niet werken. Ze zijn niet dapper genoeg om er terug aan te beginnen en die shitstorm reacties te krijgen van goed naar twijfel naar zie-je-wel naar slechterdeslechterdeslechtst. Al stel ik me zelf de vraag hoe dat gaat bij mensen met het voornemen om elke dag 5min mindfulness te gaan doen…

Heb je iets geprobeerd en ben je niet bij de eerste of tweede poging geslaagd? Wij verliezen alle hoop in jou zodat je het de volgende keren dat je herbegint nog moeilijker zal hebben. Terwijl mijn hoofd toch vrij snel een statistiekske-uuuh (ja, jullie klinken zo) kan inbeelden dat toont dat meer pogingen kunnen lei(ij)den tot meer slaagkansen. 

Persoonlijk heb ik een hekel aan mensen die overdrijven. Iedereen vrij om te doen wat je wilt, maar moet je echt 4 voornemens gaan delen met de wereld? Waarom kan je jezelf niet stilletjes redden? Evenzeer vind ik het heel raar wanneer mensen geen voornemens hebben voor het nieuwe jaar. Ik probeer dat zelf regelmatig, maar stiekem WIL IK ALTIJD IETS.

Elk jaar rond deze periode erger ik me aan dit hele gedoe. Wil ik meedoen of niet? Wat ga ik doen? Shit, dat is ook weeral hetzelfde als vorig jaar. En tenzij ik dit jaar mijn leven laat, weet ik dat ik de wereldhonger en mijn dik gat niet zal kunnen redden.

Het oudejaar-nieuwjaar gedoe is als een functioneringsgesprek over het leven geworden. Misschien moet het leven niet constant geëvalueerd worden, willen we wat minder stress hebben? Misschien is het individuele leven beoordelen gewoon gedoemd om belachelijk te lijken? In ieder geval vind ik het triest. Triest dat deze vreemde traditie sommige mensen veel geld en tijd kost. Triest dat we niet in elkaar geloven of zelfs niet meer de moeite doen om te proberen te geloven in de daadkracht van de ander.

Voor je meegesleurd wordt, denk er even aan dat je tijdens dit gesprek zelf de baas bent en de anderen, de wereld nogmaals, waarschijnlijk de cynische collega’s zijn die je normaal vriendelijk zou mijden 😉 (en lijden. en scheiden.)

64ab529f26b164fa43b52574f7aad8f5


Een reactie plaatsen

Het draait

Er zijn twee mogelijke tragedies in deze wereld: het niet krijgen wat je wil en het wél krijgen. (c) Oscar Wilde

Die dag tijdens een korte wandeling, onder het neuriënde gezoem van mijn hoofd, de twijfelachtige middagzon en de overrompeling van het lunchuur:

het kind in onderhandeling met mogelijke grootouder over het soort snoep dat het vandaag kan verkrijgen, twee tienermeisjes spreken over een onbewaakt moment waar de ene overvallen wordt door een opmerking over haar “outfit” komende van het andere geslacht en de impact op haar frêle zelfbewustzijn zonder het zelf bewust te zijn, de jonge man aan de kassa met een flesje cola die luistert naar zijn vriendin die vertelt onder het zwieren van haar weelderige haardos over hoe ze schrijft, twee stevige bouwarbeiders in gesprek boven de brooddoos die zonder gêne gaat over omstaande vrouwen, de middelbare vrouw in de rij om een broodje te kopen met de uitdrukking alsof ze zichzelf voor de kop kan slaan omdat ze daar staat, een zichtbare gekwetste vrouw met een mandje vol snoep die nauwelijks merkbaar verder stapt en snel een angstige blik werpt op anderen, een vrouw die defensief bevestigd te blijven om te letten op de zoon van de andere vrouw die deze hevige connotatie enkel beantwoord met haar blik, de kapster aan de deur van haar salon die elke voorbijganger van kop tot teen bekijkt en terwijl haar rook ongeïnteresseerd uitblaast, de grootmoeder op wandel met een lege buggy waarin enkel een dekentje de herinnering nalaat van een kind met kou, een groepje stoere jonge jongens komen uit een fastfoodtent met vertwijfelde blikken over de terugkeer naar school en dergelijke, een jonge vrouw met een speels dotje op haar hoofd danst bijna zichtbaar de winkelvloer af met muziek in de oren, een middelbare deftige man zoekt met zichtbare precisie tussen de rekken met afprijzingen, jongeren aan de bank die bankkaarten doorgeven waarbij eentje opeens roept ja hij heeft geen geld en dan iedereen spontaan gaat lachen, oma met kinderwagen met daarin een heel jonge baby die niets hoort en rustig doorslaapt terwijl de mama tussen homeopathische middelen keuzes afweegt met haar moeder, een groep kinderen die schijnbaar vrolijk hand in hand passeren met traditiegetrouw één kind die een boze blik werpt, de kassierster met wallen die haar expressie domineert, twee mogelijk zussen in dikke winterjassen in een hevig gesprek die eigenlijk helemaal niets in de winkel bekijken, een troste jonge vrouw met een hele collectie dure make up die uitlegt aan har vriendin waarom ze bepaalde kleuren gekozen heeft en voor wanneer, de oudere man met de kleren van een professor die de winkelbediende een extra rondje laat maken rond het aanrecht waarbij ze tegen een stapel dozen loopt en zenuwachtig vergeet wat hij nodig had, een mooie vrouw in een heel grote auto staat stil aan het zebrapad en zingt met lichte opgekropte woede op haar gelaat mee met de radio, een mannelijke fietser rijdt me bijna omver maar draait zich om met een brede glimlach om zijn excuses aan te bieden waarbij hij bijna net hetzelfde veroorzaakt bij iemand anders, een volle auto op plankgas rijdt duidelijk niet graag aangepast aan stadsverkeer, en nog een honderd aantal voorbeelden.

En ik dacht. Zie dat nou, allemaal zo belangrijk.

Vandaag ben ik overtuigd dat iedereen alles doet uit liefde. Liefde vragen, zoeken, willen, hunkeren, bereiken, smeken, opdringen. Voor zichzelf. Voor anderen. Van zichzelf. Van anderen. 

En alles wat we doen en alle nuances en middelen en beweegredenen, alles tussen begin- en eindpunt is tijdverdrijf op zoek naar bevestiging, erkenning, intimiteit, persoonlijkheid, sensualiteit, erotiek, waardering, of liefde in al zijn of haar mogelijke vormen.

Dat was de wereld vandaag. Ik zag jullie en jullie waren bezig met een zoektocht naar liefde. Het lijkt niet te lukken, maar de wereld draait door.

d37994d5f7b4b5aaf966b8359761f853

 


Een reactie plaatsen

Trial & Error

 

“Fire on fire… rain on my face
Fever goes higher… what can you do
Wild in the darkest places of your mind
That’s where I needed you
Where I needed you most
That’s where I needed you
Where I needed you most

Where is the reason
Well don’t blame it on me
Blame it on my wild heart

 

If everything is made out of a balance, there is nothing out of reach but, yet still unavailable most of the time. I’ve reached an age where I can confide upon earlier phases to compare current issues. This does not seem to protect me from my instinct, my urges, my discipline and my wild spirit. Let me explain.

Everyone, to my opinion, puts a lot of his/her thinking on the subject of their lives and how they review them. This shows every year by the amount of time magazines and people put in their good intentions for the year 20xx… Another group of people wants nothing to do with this “new year, new me”-thing. Scientists are even asked to calculate all chances of success and failure when the new year approaches. (results are always so bad, people give up by reading they don’t have a shot in succeeding)

I’m neither of types really, because I don’t make promises if only to prove I think to others. If I have some intentions for a new year, it is because I want to change rather than to save a possible conversation. And I’m always looking to change for the better. There is a whole part of my brain fully occupied to creating my views on how I can perfectionate myself, as a person to others, as well as to my own judgement. 

So, quite often, I start the day with a whole list of ideas and plans on how things could go differently. Patience is not my virtue, so I end most days disappointed with my own input to achieve these changes. This is a pattern I’m aware off since a few years. My mother was the one who showed me this insight and also revealed it’s the same for her. While the day passes on, time goes so fast, nothing seems to go the way you want. People leave in unpredictable contributions to your day and thoughts (or emotions) after the encounter. A day is just a day.

My views on planning changes have also changed very slowly, but rather firm. My brains tumbles on thinking about possibilities and all the pro’s and con’s. It’s a never-ending process, I even carry with me through my dreams. There are so many things to consider, the shelf of selfhelp-books is always full for you to the taking. (this might get a bit tense)

When things don’t work your way, you can either change the goal, change your perception of time or change your attitude to your development into change. The word change is a very interesting word when talking about this subject :).

Adjusting your goals requires full knowledge of your self. Wishful thinking, if you are a normal “free” thinking, active person. Unless you’re physical and/or mental abilities are narrowed and firmly less than average, there is no “point of consistecy”. Which is also the case for time and attitude. Nevertheless, to me attitude is the only thing that really builds up strength on the long term in making changes possible.

I could say that my hope and motivation is endless. My attitude is somewhat positive-ish compared to three years ago. But if your mood on changing and adjusting your world and the world changes after dark, you go to bed exhausted and down like a fish in the deep ocean.

In best case scenario’s, I’m able to make it through the day (& night), and the next, next, next, next. Until the weekend hits me. Gives me free time to calm down from stress. Calm down from the pressure that my world as well as I put myself under. Being someone highly sensitive, mildly impulsive (who has time for that??) and in need of a lot of distraction, I can not-proudly say: in just two days this girl is able to screw up five days of commitment and hard work. 

Back to monday and I have to start the whole thinking- and discussing mental process again. I feel worthless, as an other week had passed and nothing had actually happened to stay. But why be so harsh on yourself? I could give myself a break, but how do I ever reach to achieve any of my goals?

Once in a blue moon, all my dedication and goals stay on the same line during each day and night of the week. I actually hold on to all the little things that could make me become my own ideal person. After months, even years, I find myself so darling dumb, numb and boring that I go back to occasionaly screwing some things up a bit…Until I get back right where I started. I remain restless all together.

cf161f6ef5c29c81da28b2c80d45aa98

 

 

 


7 reacties

Vurig afscheid

Alle flinke periodes uitgezonderd, zal het nu ongeveer tien jaar zijn dat ik rook. Je hebt mensen die eens roken als ze te veel gedronken hebben en je hebt mensen die zich kunnen houden aan een bepaald aantal sigaretten per dag. Dan heb je ook mensen zoals ikzelf die bijna constant de neiging hebben om te gaan “doempen” alsof hun leven er vanaf hangt.

Ja, de ironie is nooit ver weg onder de rokende bevolking. Iedereen weet ondertussen wel hoe slecht het is, maar voor velen lijkt dat nooit voldoende motivatie te zijn om de stap te zetten en effectief te stoppen. Ook ik, ben al die jaren slaaf geweest van mijn verslaving. Verslavingen hebben geen boodschap aan logica of aan bewijzen.

Iedereen is vrij zoveel te roken als die zelf wilt, maar ik heb er genoeg van. Ik voel me niet meer vrij maar eerder verslingerd aan iets waarvan ik weet dat het mijn lichaam en leven achteruit haalt. Ik vertel hier nu waarom ik vaarwel zeg aan de rook, maar doe hier vooral jouw eigen zin mee. Eén ding blijft het allerbelangrijkste; niemand kan jouw motivatie om dit aan te kunnen versterken.

Je zou anders spontaan wel stoppen bij het aanzicht van je dierbare grootvader, die zelfs met longkanker en dementie, op een palliatieve dienst liefst nog ééntje wilt roken en daarmee zichzelf verbrandt. De absurditeit van elke trek is ongelofelijk onbeschrijfbaar. Een beeld dat overigens niet uit mijn hoofd te branden valt.

Tijdens de eerste drie à vier jaar stopte ik regelmatiger eens met de saffen. Meestal uit hopeloze, onbereikbare romantiek. Een motivatie die zich niet op jezelf richt en op je eigen welzijn, kan je dus ook vergeten. Als liefde sterk genoeg was, dan zou niemand tegenwoordig nog roken. Maar dat lukte toen een tijdje veel simpeler. Sinds na die vier jaar en alle jaren daarheen is stoppen met roken als letterlijk branden in de hel en iedereen rondom mij sleur ik mee.

Telkens als ik in cold turkey ga, moet ik denken aan Trainspotting. De effecten die stoppen op mij hebben, zijn immer niet combineerbaar met een normaal, functionerend leven. Daarom gebruik ik nicotinepleisters, die me toch wat rustiger maken. Voor mij is roken ook niet meer combineerbaar met een normaal, functionerend leven. Het is dat ik 40 tot 50% van de tijd van mijn denkend leven spendeer aan wensen dat ik op een rustig plekje zat te roken om helder na te kunnen denken.Tot die ene piek komt en ik naar buiten snel om eentje op te steken.

Voor een paar seconden ben ik dan rustig, wat het equivalent is van iemand die nooit rookt. Vanaf ik de sigaret uitduw, word ik stilaan onrustig en verlang ik naar dat volgende moment. Je zuigt de eigen energie uit je lijf en blaast het uit in een stinkend kringetje.

De link met neerslachtigheid en depressie is dan ook niet ver zoek. Als je je hele leven laat controleren door deze vicieuze cirkel, raak je nooit echt in actie om dingen te gaan doen of op te lossen waarmee je zit. Ongeacht van het feit dat je de longcapaciteit hebt van een astmapatiënt in aanval, wordt je stilaan onbeweeglijk.

Zenuwachtig geboren zijnde, kan dit niet goed voor mij zijn. Zo wil ik het niet, al neemt het mij evengoed al mijn energie op om deze vieze gewoonte te doorbreken. Nieuwe gewoontes opbouwen is verdomd moeilijk en veel minder evident dan even nog “ééntje” opsteken.

De gezelligheid aan roken is zeer beperkt, want niemand rookt omdat hij of zij gelukkig is. Roken heeft meestal een oorsprong in frustratie en/of verdriet en mondt uit in bovenstaande droevige taferelen. De smaak is niet lekker te noemen, zelfs niet voor de meest verslaafden onder ons. Zelf drink ik dan ook liters cola zero om de verbrande smaak uit mijn mond te krijgen. Het droogt je letterlijk uit en laat je ontwaken met een ontaarde, vreemde smaak.

Ik moet de lat hoog leggen, om mijn doel te bereiken. Daarom probeer ik terwijl ook te vermageren. Anders zal mijn gewicht toenemen en dan kies ik snel voor de sigaret i.p.v door te zetten.

En of ik mijn doel zal bereiken, kan niemand mij garanderen. Maar dag per dag zal ik mijn ogen opendoen en tegen mezelf zeggen: vandaag niet, Céline. De volgende dag terug. In de hoop ooit verlost te geraken van het oproken van mijn eigen geld. Het oproken van mijn gezondheid en toekomst.

Als iemand die voornamelijk introvert is en weinig chitchat en andere consoorten verdraagt, is de sigaret altijd mijn excuus geweest om even weg te lopen als de conversatie me op de zenuwen werkte. Een bliksemafleider voor mijn onverbeterbare neiging tot wereldverbeteraar. Even weglopen om te kalmeren van dingen die te hard binnen komen en even afgeleid worden van de dingen die ik beter niet zeg.

Misschien zal dit de grootste valkuil worden voor mij, want op veel dagen heb ik geen zin om met iedereen een praatje te slaan of om te luisteren naar alweer hetzelfde geklaag. Dan zal ik mezelf eraan moeten herinneren dat de wereld begint met mijn eigen wereld. En die kan beter. Moet beter. Voor niemand anders dan voor mezelf en uiteindelijk ook voor de mensen die ik liefheb.