1 reactie

Rozengeur & scheldwoorden

Terwijl België wacht op een warmer en zonniger lang weekend, lijkt het er online vrij zomers en speels er aan toe te gaan. Het verbaast me elk jaar opnieuw hoeveel waarde mensen hechten aan die jaarlijkse reis, ongeacht van mijn eigen drang om eens te gaan reizen. Het lijkt op reis en op de kiekjes alsof hun hele wereld een waar feest is en ik vind dat schoon om te zien, zonder sarcasme. De onlinewereld is soms een competitieve strijd om zoveel mogelijk weelde, luxe en vermeend geluk te delen- vermeend enorm sarcastisch.8c63d93abed18ef8d88012b74503449c

De goesting om te genieten, te leven van de liefde en wakker te worden bij rozengeur is wat mij drijft. Ik heb enorm veel goesting in het leven in al zijn dieptes en kronkels. Waarin ik onvermijdelijk vaak bots op het feit dat er mensen bestaan die kunnen uren reflecteren over het juiste wasmiddel voor een bepaalde vlek. Dat er mensen zijn die uren verliezen aan uitpluizen wat anderen hebben. Dat er mensen zijn die nooit praten over de dingen die er toe doen.

 

 

Hoe trots ik dan ben om te leven met mezelf, met een gevoelige geest die onmogelijk aan het oppervlak blijft dobberen om te zoeken naar roddels, vertoon en ego. Zovelen die genageld aan het oppervlak doorgaan en gelukkig leven zonder hun eigen diepte ooit prijs te geven. Zonder ooit te delen of te verwerken wat binnenin knelt. Of er slechts op latere leeftijd tegen blijven botsen en het spoor van alles wat ze opgebouwd hebben bruut kwijt zijn.

Praten met mensen van leeftijd is iets wat iedereen zou moeten proberen. Iedereen die een leven lang geleefd heeft, heeft iets te delen, iets te vertellen, iets waar je kan van leren. Los van vergane en vervlogen tijden en hun esprits, is de zoektocht naar geluk in zijn puurste vorm altijd hetzelfde: zo min mogelijk fysiek en psychisch lijden. Nog nooit vond ik een persoon op leeftijd die altijd vrij van leed, vrij van pijn en vrij van frustratie had geleefd. Sommigen blijven erin leven naarmate ze ouder worden en het oppervlak weg glipt. De anderen hebben fantastische methodes te delen over het verwerken, verlichten -van en de ultieme drang naar positiviteit en uiteindelijk, onverdeeld geluk.

Is geluk dan werkelijk voor mensen die altijd blij en vrolijk zijn? Oh verdomme, gelukkig niet. Momenten van geluk zijn voor iedereen opgebouwd uit verschillende factoren en componenten en zijn onmogelijk na te construeren vanuit uiterlijke impuls.

De adder onder het gras is dat een mentaal en fysiek gezond mens met een gemiddelde dosis empathie en verbeeldingsvermogen onmogelijk intense minuten van geluk kan meemaken, zonder eerlijk de muizennesten en innerlijke vloekmachine te confronteren.

Als iedereen van ons op een bepaald moment in zijn of haar leven tegen een muur moet lopen, en het achteraf voelt alsof je binnenste van verdriet en/of verlies verscheurd wordt, waarom lijkt dit tijdens ons mobiele en vitale jaren dan zo’n taboe? De dieptes
van het leven liggen verweven tussen het duistere en de opklaringen, maar wie is ooit werkelijk positief tegenover de toekomst als het verleden nog voor je neus ligt te stinken? Niemand. Maar dan nog zijn er weinig mensen die het aankunnen om het boeltje te bespreken, uit te klaren, te verwerken.

Zoveel woorden en d18d652ef7253ed9926e0f2cf7fa7134gevoelens blijven hardnekkige taboes. Psychologische hulp zoeken is enkel voor de uitzonderingen en graag stil erover want het maakt mijn meer oncomfortabel dan ik geloof dat jij het nodig hebt. Verdriet wordt gehypet met overstromingen van betuigingen van medeleven die niet langer duren dan drie dagen, met een milde visie op gedrag gedurende een week of twee en daarna kunnen we het niet meer aan om te zien dat jij geen zin hebt om op cruise te gaan en vrolijk te zijn.

En dan ga ik nog eens schrijven over de malheuren van het leven. De mensen houden ervan of verstoten het volledig. Wat ben ik een zure pruim om te praten over de olifanten in de kamer met de oncontroleerbare drive naar positiviteit en empathie. Zwaar hoor, om te lezen hoe je nadenkt over de dingen die wij liever in een hoekje duwen.

Niets is niet eerder doorleefd, doordacht, aldus ook eerder beschreven en besproken en overleefd. Soms wordt het erger voor het zoveel beter kan gaan en dat is ZO schoon. Ik vind dat magistraal en ik bewonder iedereen die durft kijken, durft luisteren, en probeert. Zwijgen geurt niet naar je favoriete bloemen, maar enkel naar de reductie plus je blijft alleen met een probleem. Problemen worden niet opgelost met een paar ongegeneerd en luidkeels vloeken, maar het kan toch deugd doen!

e0ea42faf2f4d82005c664bc851a2b7d

 


Een reactie plaatsen

Rouwen om mijn maatje

Wanneer de brute confrontatie en absurde botsingen tegen de feiten uitgewaaid zijn

de opeenstapeling van sleur en gewoonte van weleer de uren bezetten,

sta ik sindsdien elke ochtend op met al jouw mooie spreuken in mijn hoofd

Oh, mijn grootvader en zijn grote, gedurfde uitspraken over het leven

de herinneringen aan eindeloze avonden met wijn en hoop

gedreven door zijn expressieve stem, zijn rake en gewaagde humor

Over de koffie haal ik ze boven in opdracht de dromen te verjagen

waarin ik hem nogmaals verlies en een dubbelganger me versteend,

de jacht van het onderbewuste naar de spiegeling van immens verdriet.

Dan stap ik de wijde wereld in met mijn blik op het wijde

mijn pepe met zijn grenzeloze dromen en zijn onbeperkt vertrouwen,

in mijn toekomst, in mijn persoon, in mijn kracht.

Het is als dagen en dagen vastzitten op het draaimolentje in de speeltuin,

het doordraven van alles rondom jou met je jas geklemd tussen de as

Rennen, Céline, je moet hollen en wel snel genoeg

of de molen verslind je en verkruimelt al je wilskracht,

de jacht van de maatschappij op het voelen als de mens.

Broos en klein maar dapper zoek ik mijn vlucht in de molen

het bezig blijven is zowel een smerige vloek als de welkome rust

Op terugweg herinner ik me zijn meest bedroefde gezegdes,

uit tijden waarin ik met hem even veel raakpunten kon vinden,

van frustratie en een overvloed aan immobiliserende emotie

Het einde van de dag is telkens de conclusie van het hele verhaal,

de familiale kameraadschap, de genetische overeenkomsten en meer

Misschien doe ik dit niet helemaal slecht, want wat is rouwen ook?

Aan rouwen heb ik geen vergelijking, door duur en intensiteit,

nee, wat wij samen hebben besproken en beleefd; een apart ritje.

Vroeg op de avond gooi ik de handdoek in de ring

ik moet lezen, alles achter me laten, eindeloos en onbevredigend slapen

Mijn maatje loslaten is als de zon die opkomt en een schaduw die over me neerdaalt,

waarin ik alle goesting, inspiratie en extra kick kwijt raak

de jacht van mijn verdriet naar de rust en het opnieuw ontwaken.

 

 


Een reactie plaatsen

Zilver voor praten

Een mens is gemaakt uit zoveel facetten, dat het onmogelijk te bepalen is wie iemand is. Voor je begint te staren en weg te dromen, zie het meer realistisch dan een domper. Elk facet staat voor een rol die we vervullen in ons leven, een bepaald gedrag die een bepaalde situatie veroorzaakt, en de linken die we zelf leggen onderling.

Rollen zijn duidelijk, want als je bij je collega’s exact dezelfde persoon bent dan bij je vrienden of bij je ouders, zou de job behouden minder evident kunnen worden. Of juist omgekeerd. Wat gedrag betreft, hebben we zoveel mogelijke emoties en reacties om te projecteren dat het soms onvoorspelbaar lijkt om onszelf of iemand anders te doorzien. Als iemand mij persoonlijk aanvalt, zou ik het logisch vinden dat ik mezelf ga verdedigen op een louter verbale manier. In de realiteit kunnen de emoties van het moment me evengoed verstenen of bewapenen.

Dit sociaal gegeven maakt het makkelijk voor mensen om maskers op te zetten en verschillende levens te leiden in een kwestie van uren. Het zit werkelijk overal van kliekjes, tot roddels, tot politiek, tot bedrijfscultuur, tot familieraadsels enzoverder. Wat bijna altijd buiten beschouwing wordt gelaten in deze wirwar van rollen is integriteit en eerlijkheid. De begrippen op zich worden ook vaak verkeerd gebruikt.

Ben je eerlijk als je een wildvreemde uitscheldt omdat hun haren ongewassen zijn? Waarschijnlijk wel. Ben je eerlijk als je in elke rol opportunistisch te werk gaat, zonder te knipperen? Waarschijnlijk wel. Ben je eerlijk als je roddels doorvertelt aan de betrokkenen? Waarschijnlijk wel. Ben je eerlijk als je toegeeft dat geruchten je aan het twijfelen zetten? Waarschijnlijk wel. Houdt dit gedrag jouw integriteit intact? Waarschijnlijk niet.

Tenzij jouw integriteit inhoudt dat je arrogant, roekeloos, ondoordacht en grof bent. Eigenschappen die haast niemand zichzelf wilt toe-eigenen, maar toch maakt iedereen zich er wel eens schuldig aan. Voor mij persoonlijk zijn roddels het grootste sociale vergif. Mensen beweren dat er waar rook is ook vuur is, maar volgens mij is dat enkel hun eigen haagje dat begint te smeulen. Toch verspreiden deze dingen zich vaak sneller dan levensbedreigende, besmettelijke ziekten.

Vrije meningsuiting heeft in oorsprong geen linken met het direct mensen kwetsen, of met de luidste stem te willen zijn, of met pochen en arrogantie, maar in werkelijkheid schuilt er achter deze maskers nog meer dan vernoemd. Jaloezie, frustraties en verschillen worden in de media, over keukentafels, in refters en online botgevierd  alsof het snoepjes zijn tijdens Halloween.

De verschrikking is pas compleet wanneer de mensen hieraan schuldig ook geen enkele vorm van zelfreflectie of oprecht berouw hebben aangeleerd. Enkel slaan in het wild en zoveel mogelijk mensen onderweg raken en er zelf beter uitkomen. Vaak als maskerade voor eigen emoties en onbekende gebeurtenissen die zich van binnenuit een weg naar buiten vreten. Het typische Vlaamse doofpot-sausje voor gevoelens.

Waar media er in slaagt om kinderlijke politieke ruzies nog meer te profileren als zijnde intellectueel het niveau van een voetbalmatch, hebben mensen vaak weinig goede voorbeelden. Die mensen krijgen dan kinderen en leren hun kinderen dezelfde technieken om te krijgen wat ze willen. Of negeren hen in ultiem egoïsme. Vragen stellen, twijfelen en tijd nemen om na te denken zijn concepten die we nog moeilijk geloven en/of doorgeven.

Maar, hoe anders gaan we onze jonge, onschuldige kinderen leren om een eigen mening op te bouwen als ze het gewend zijn om enkel te luisteren naar diegene die het luidst roept? Of hoe leren ze waarheid van leugen onderscheiden als we zelf geen twijfel introduceren en afbakeningen maken tussen veronderstellingen, vooroordelen en feiten? Hoe leert de mens een onafhankelijk, respectabel en integere persoonlijkheid te vormen, wanneer hun omstaanders zelf nog zitten te gooien met de potjes in plaats van de bloemetjes? Ook wanneer het niet om te lachen is…

De wereld is snel, luid en hevig. Iedereen probeert te overleven, te leven en uiteindelijk, al is het voor even, gelukkig te zijn. Geluk is meer dan uiten, maar ook introspectie en soms hard werk. Blij zijn, is pas doorgaand als je het kan delen en geven. Roepen en roddels zijn net het omgekeerde. Ze zijn de doorns die in je ogen prikken, maar tot mijn ongenoegen geen tongen verlammen.

Goud is zeg maar, mijn ding niet. Ik hou er niet van en ik geloof dat het gesproken woord niet onderschat mag worden. Conversatie houdt ons samen als mens en als maatschappij. Maar spreken is een delicaat gegeven en de kunst van perceptie en hoeveelheid is een finesse. Een soort kunst in een zilveren omkadering waarin je naar jezelf kijkt en je ofwel snel wegdraait, leeg staat te staren, of nog even tijd hebt om je gekke bekken te trekken.


Een reactie plaatsen

Exchange love

Our worlds never did meet anywhere or anytime

they seemed humble yet already equal and similar

Senses are lifted stretched up and down on their own

different bodies feeling the same with but without

His sigh is often born out of my very lungs

as my courageous talks made out of his passed joy

This is the core of highlighted, versatile emotions

presently and previous always catching every expression

there’s hardly room for breathe besised receiving flashes

Though we go on searching for more this thrill

these instincts are barely connected to ever hold rest

He’s got caught up in this labyrinth of negative acceptance

taken by the stream of his storm I never leave the topdowns

This exchange goes silent back and forth inbetween

No one sees and none of us the grasp on how to explain

Is there ever a reason why not to fully love ‘til nevermore

for the feelings we never cease to share whether we breathe

This complex connection and sharing of profondness

wasn’t that what we all sang about, wishing it to happen

regardless of how it might turn out,

we love and take this chance to exchange


Een reactie plaatsen

Midden: déjà-maladie

Mijn brochure kan even niet meer komen op andere manieren om alles uit te leggen. De pagina’s zijn leeg en ik ben het zo beu om mezelf te herhalen, dat ik zelfs tijdens mijn zegje in mijn hoofd de verschillende passende gezichtsuitdrukkingen kan overlopen. Zonder spiegel. “Want wat zullen de mensen niet denken?” Ik ben Céline en bekrompenheid is niet mijn ding. Niemand lijkt het echt te begrijpen, al snap ik soms zelf mijn rol ook niet als partner van diegene die vecht tegen dezelfde ziekte die mij blijft achtervolgen.
Self-Harm Quotes | depression suicide self harm self injury depression quotes not ...:  Enkel mensen die aan de lijve een psychische ziekte, zoals depressie, hebben gevoeld weten wat het is. Het klinkt zo afschuwelijk cliché, maar het klopt omdat het nooit meer weg gaat. Geen ziel of onmens krijgt het over zijn lippen om het te zeggen, toch is het te zien in de blikken van getroffenen. Mensen met een psychische ziekte kunnen genezen, als in; zich beter voelen, het onder controle hebben en moeilijke dingen verwerken. Een verscheurende tocht met veel terugslagen, maar het eindresultaat absoluut waard. Je zal na verloop van tijd goede dingen in je leven terug toelaten en ondervinden wat men bedoelt met geluk. Gevoelens zijn echt niet absoluut en factoren van buitenaf zijn niet controleerbaar.

Het gaat niet om mij. Met veel plezier maak ik mijn eigen middeleeuwen opnieuw door als ik daarmee hem zou kunnen helen. Mijn proces ken ik, vertrouw ik. Met een vertrouwd proces kan ik hem misschien de bezorgdheid ontnemen. Een ander zijn ziekte kan ik niet controleren, maar in dit geval ook niet negeren. Ik sta er pal met mijn neus in en het ruikt niet zo bijster frisjes. Zoals immer moet ik met woord en daad, emotie en warmte, strijden voor mijn geliefde. Mijn station-romaneske verschijningen worden verkeerd geïnterpreteerd en ik begin na te denken en aan alles te twijfelen. Tussen het conver-worstelen door.

Waarom wordt hierover praten enkel bestempeld als huilerig, klef of aandachttrekkerij? Meh. We lijken te leven in een maatschappij waar alcohol een sociaal aanvaarde maatstaf is, mensen kwetsen en pesten is nog steeds “stoer” en gevoelens uiten en verwerken is voor watjes. De watjes mogen dus knokken tegen de vochtigheid en de stokjes die hen beschermen, knokken tegen de hardvochtigheid.

De geslotenheid van geest en afkeer van kennis verspreidt zich sneller dan wifi-signalen. Iedereen kan depressie opzoeken op Wikipedia, maar daarom heb je nog niet empathisch, aandachtig, onbaatzuchtig, geluisterd en geobserveerd. Je kan niet weten wat een ziekte met iemand doet tenzij je je geest openzet om de tekens en symptomen op te vangen. Je kan ook niet roeien zonder peddels. Elk bootje kan op een andere rivier liggen. Ondervindingen spreken meer dan om het even welke FAQ.

Mental illness is not a person's choice.:

Mensen rondom het vaarspektakel en de “watjes” (flauwe woordspeling, indeed) worden voor de leeuwen gegooid. Geen enkele hulpverlener op een maand tijd –en dat zijn er veel– heeft getracht mij of andere familieleden te informeren of ondersteunen. Incluis mezelf, weet niemand exact wat mijn rol is. Ik kan veel, maar niets lukt. Zijn manier en zijn demonen zijn compleet de omgekeerde, doch gelijken en gelijkwaardigen, van de mijne. Wanneer ik troost, wanneer ik zwijg, wanneer ik vraagtekens i.p.v. pupillen krijg, wanneer is elke keer dat het lijkt alsof mijn oude symptomen me straffen voor hoe ik mijn eigen naasten liet spartelen destijds.

Het gaat niet om mij, maar liefde bracht ons samen voor deze heisa. Romantische zielen zullen beweren dat liefde ons erdoor zal helpen. Als naast moet je echter begrijpen , als je durft, dat liefdevolle gevoelens uitgeblust zijn. De fut en de passie is weg. Bam! Logisch, want anders zou de depressie niet gewonnen hebben in de eerste plaats. (tot nu) Ik ben zijn verliefde naaste en ik volg hem, ik luister, steun, zwijg, spreek hem passioneel. Hij is nu houdbaar, zoals houden van en de glinster, de tinteling staat in wacht.

Er is geen wekker, geen paswoord, geen antwoord en geen mirakel. Er is verstand, gevoel, geduld en tijd. Alle vier in sirène-modus, en niet alleen bij hem. Voor een zieke geliefde doet men veel en ik ben niet anders. Geen haar aan mijn hoofd die eraan denkt om de handdoek richting de ring te smijten. Het is moeilijk, niet onoverwinbaar, eerder uitdagend.

De uitdaging zit niet alleen in de ziekte, maar ook erbuiten. Hoe handig zou het zijn, mocht iedereen snappen dat psychische ziektes niet enkel mentaal zijn of dat vragen met vragen met ondertoon daarover kwetsend zijn voor de zieke. Geruststellend, wanneer iedereen weet dat psychische ziektes geen knop zijn, geen half dagje wellness en geen dagje uitwaaien aan zee. Huilen mag, moet niet en ja, alles is écht een drama. Persoonlijke twijfels, problemen en negatieve energie kunnen zeer schadelijk zijn (en hou je best thuis) en meer vragen stellen daarover zal de patiënt mogelijk doen blokkeren.

Hoe ideaal wanneer verschillende hulpverleners met elkaar praten. Geen dezelfde vragen drie keer stellen, Text a friend!: geen herhaalde verhalen en verborgen informatie. Hoe motiverend wanneer ook geliefden gesteund worden door hulpverlening op administratief en emotioneel vlak. Nooit meer wakker liggen over dingen als “waarom moet ik zeggen dat het derde stuk taart overdreven is tegen mijn volwassen partner?”. Nooit meer knipperen bij de keuze tussen ja/nee of lief/streng maar rechtvaardig.

Uniformiteit in aanpak en behandeling zodat de patiënt niet voortdurend gedesoriënteerd is tussen zijn fantasie, de zieke- en de buitenwereld. Maar zoals mijn gefrustreerd ritme verraadt, is dat een ijdele droom.

In het echte leven is iemand als ik in toestand van geluk één tiende aan het balanceren en in dit geval één derde. De tijd van mijn tijd dat ik sta te balanceren op een balk van vijf centimeter breed, honderd en één meter hoog op één been, met één of drie tenen evenwichtig. Met hoogtevrees. Zelfs de onaangeraakte, volkomen mentale hoogvliegers onder ons balanceren tussen chaos en orde wanneer iemand in hun omgeving verloren is in eigen labyrint. Laat staan dat iemand met mijn verleden (déjà-troisfois-maladie), ongeacht het begrip, alles kan opvangen. En dat is oké.

De meesten zullen verstaan dat er betere tijden geweest zijn, maar dat verandert doorgaans niets aan hun houding. Geloven in eigen sterkte is een proces met tricks en kicks. Het gaat niet om mij, maar wanneer hij openlijk balanceert op mijn mentale kracht uit hulpeloosheid en onvervalst geloof, kan ik niet helpen teleurgesteld te zijn in de omkadering. Mijn gezondheid mag niet weggecijferd worden, mijn hart is geen steen. Onze emoties zijn, uitvergroot of niet, even reëel.

Patiënten moeten altijd eerst komen, want ik ben niet ziek. Professioneel is niet hetzelfde als ervaringsdeskundige. Ik vertrouw op de deskundigheid van medisch personeel, maar er valt een zwart gat voor mij als ik doorga. Niemand zegt me wat helpt of wat niet, sommigen zie ik zelf stiekem denken dat het mijn fout is. Al weet ik nooit of ik dat zie of dat mijn getormenteerd verleden zelfbeeld een grapje uithaalt om me alert te houden. En doorwinterd en arrogant als ervaring mensen kan maken, geef ik toe dat ik niet gewapend ben om te dweilen zonder doek, met de kraan wagenwijd open.

Hoe het met hem gaat, weet ik. Hij wilt het niet zeggen, daarom moet ik mijn vraag inslikken. Soms wil ik hem vasthouden en fluisteren dat het zal beteren, maar is hij zo zenuwachtig en overstuur dat hij weg glipt als een gladde vis. Soms denk ik enkel aan de omhelzing omdat de mogelijkheid van wegglippen me ontredderd zal achterlaten. Wanneer ik vragen krijg, antwoord ik hoe ik kan. Zelfs al hoor ik ze meerdere keren en weet ik niet of mijn antwoord onthouden/geloofd wordt. Iedereen reageert het anders af, en ik knipper al eens met mijn ogen in de hoop dat het helpt ook al is het niet ideaal. Met veel overgave en motivatie hoop ik hem strijdend te helpen met allerlei dingen die ik kan merken, opvangen of herinneren.

Maar beste hulpverleners, ik ben niet algoed, al-krachtig of almachtig. On
ze levens staan op pauze, maar ik rust niet.
Er wacht me enkel vermoeidheid en onzekerheid, want ik weet het niet. Iedereen hoort graag dat het goed komt, de eeuwen oude happy-ending. Nu is het stil.

Be a rainbow ~ #mayaangelou #kindness For the app of beautiful wallpapers ~ www.everydayspirit.net xo: