All the women in me go…

Een reactie plaatsen


This gallery contains 4 photos

4 reacties

To size or not to size

The internet has been going crazy for a while, whilst I’m sitting there reading, drinking my coffee, banging my head to any object nearby. Media have a much stronger effect on people’s thoughts and insecurities than we like to believe and I happen to see and read it all. This is about the term PlusSize and any term that divides people into categories.

Céline, you’re a window shopper and I’m proud of it too! I like to spend my days scrolling through fashion, music, books, shoes, bags, and so on. Just spending time trying to figure out what I like, what I love, what is worth its prize. Obviously, I do buy some stuff but I mostly get upset about “Choose your size”. Collections are slit up in categories for petite, tall, plus size and when I’m looking around for my tall, chubby, handsome man it’s even much catastrophical.

When it comes to women, we talk about it because a lot of women like to shop frequently. As for men, we are completly obsolete to this phenomenon. It has a name though, and when you google it, the opinions are sickening. #DadBod. There are literally no fashionable, cool, nice clothes for men who don’t “fit in”.

But what the fuck is fitting in, anyway? Normal is something that leaves me confused and feeling out of reach. Nobody can explain to the fullest what this word might mean, though we all seem to feel it and act on it. Screaming at each other in kindergarden, bullying is really happening to all ages.

This is not only about size. Size is the most frequent and obvious quality. This is about diversity. How about realizing that the caucasian body is not the majority on this world? How about scars? How about people with disabilities? How about people with all kinds of illnesses? Why is it so hard to see that everyons has a different life, living in a other kind of space and holding on to other kinds of ideas and morals?

“Normal is an illusion. What is normal for the spider is chaos for the fly.” (C) Charles Addams

Do we need plus size clothing? Damn right we do! The most common size for women is 10-12, yet a lot of brands don’t have a size 12 or you have to pay extra. Or switch to the plus size collection or just piss off like I do. #DropThePlus

So if you’re thinking health, let me ask you if you ever find the bodies of alcoholics and drug addicts fat? NO. Are they healthy? NO. Someone like Ashley Graham (my Queen A) or Tess Holiday and so on, they have to EXERCISE. -big shock- Meaning: not even the doctor can tell from your face if you’re healthy or not. They have degrees and tests for that. It’s called science 😉

I’ve also been following the Amy Schumer vs. Glamorous thing. Putting someone in a category without their say in it, is pretty childish to begin with. Calling Amy a plus size is batshitcrazy and fucking offensive! If that is really all you have to write about as a magazine, they should sell it along with the porn magazines so children and teenagers can’t read your crap!


Recently I found another campaign to support my opinion on these issues which I’m very enthousiastic about! It’s called #RunwayforAll and as a lifetime enthousiastic of fashion and style I just adore it. How much better would people’s lifes be if they stopped hating themselves, but rather embrace their bodies as unique? Personality and character are heavily underrated when all we read and talk about is just the surface.

No matter how much I love style, how much I’m into body positivity, I know I still have a lot of insecurities. That’s okay, that’s my struggle. Everyons has insecurities and if you do work it out one way or another, but never lose sight of the fact that your body is beautiful. It’s not because I write this and I’m trying to lose some wieght at the same time that this is hypocrite or that I don’t love my body anymore. This is way more complicated than that and most of all, none of anyone’s bussiness but mine! And yours, if you want to be a person instead of a category.



Een reactie plaatsen

Public vagina?!

First, let me get one thing straight. Women have shitloads of troubles, but finding dick is none of them. We still get paid less, are instructed from early age with society’s irrational rules and no matter what we do, almost half of the population (or more) still underrates our capabilities. But dick serves itself on a goddamn unexpected and unwanted plate anywhere and anytime. So apart from men in unhappy, disfunctional, fucked up relationships, men get mostly assulted by other men. That’s why I’m taking the side of the girls this time.

For men finding vagina might be a ‘tiny’ bit more difficult. I would’ve loved to see that the worldwide distribution of porn through the internet, caused somehow to decrease rape, but the thing is that it only gets more vicious and creative. For the record, I am using dick and vagina because these are not dirty words, as sex isn’t one either. Biology, people. Dirty is what you make it.

We need to get rid of the terribly habit of making sex something dirty and disfunctional. Sex is natural. Sex is fine. Sex is healthy. Sex is great. If both (no matter how many people join in) agree to the act! Nowadays, we seem rightfully shocked when hearing that women in India get randomly touched and rubbed on the streets.

Meaningwhile Western countries got so damn stuck up bitches, who believe they’re too sophisticated and educated to let anything of this happen here. May I please remind you: #FreeKesha #nomoneyforvictimsofassaultbychurch #mansetfreeforrapebecausewomanflirtedbeforeshechangedhermind.

The news is getting me so damn pissed off, I couldn’t stay put. In English, as a support to the #FreeKesha case.

So, in Western countries when something bad happens to you, you go to court. Meanly ruled by stuck up arrogant men, responsable for the whole vision that rape doesn’t happen anymore. Going to the police after rape or assault, is the MOST embarressing and confrontating thing there could ever be. There is absolutely no doubt that fighting for your rights means you have to live through it a hundred times more, it will hunt you even more, be made public even if it’s the most personal thing in the world. And yet still, I’m a big defender of human rights and fighting for your rights when you’ve been done harm.

However, the only valid proof they would accept for rape is if you came into the police office, jump on the desk, spread your legs (no panties), and say “I’m been raped, hurry before I lose the evidence!” And still people, and so court, would ask you “what have you done to provoke this?”

Well excuse me, but is wearing a bikini on a beach a reason for assault or rape? How come evolution has not set us free from those who believe that clothing have anything to do with assault and rape? The lowest of morals that could ever be, become with those questions. Yet, it somehow seems to be publicly accepted. Outrageous!

A woman can wear whatever the fuck (oh the irony) she wants. A woman has the right to say no. A women who says no means NO, not yes. 

Assault and rape are very difficult to prove when you’re the victime. However, the act of any kind of assault is so barbaric, life ruining, wrong and painful that I believe that any kind of case about assault and rape should be set as an exemple. According statistics, chances are kinda pretty realistic that the man involved, might do something to women that is not right. The woman in this case could be his wife who’s just not in the mood. The woman could be the flirtageous collegue who’s only joking around. It could be anyone.

And women, stop playing this sick game. Burst out of your fairytale bubble thinking feminism isn’t needed anymore in Western countries, cause sexes are not equal. To not mention the fact that gender equality is still miles and miles away. Stop being so damn politely angry, but get really pissed off. And if not for yourself, do it for the other women who don’t get heard. Stick up with them girls! Girrrrrrlpower and all!

When you hold a gun and someone gets killed, you will get punished even though you’re not the killer. Holding the gun is enough reason to get punished. Only half of the population’s bodies are not taking serious at the moment. Nothing is more valuable than the bodies we house. We carry them with us through all of our days, countless events and experience a whole world of different feelings thorugh them. It is therefore, not an exaggeration to say that getting assaulted or getting raped often feels like murder. The victim loses all confidence and connextion to her own body and life passes on while nothing moves hers anymore.

Justice is not always searching for evidence. If one’s words and one’s bodies do not provide enough belief, than witnesses should never be heard, working with a public jury would be irrelevant and all the evidence in other cases should be at least 50% invalid.

So why can’t the legal system support women in their fight against these horrible crimes? Punishing people to make an exemple is not a rare event. It happens all the freaking time, but never to prove that women are heard, understood, supported and most of all, believed. Which makes me, disgusted, with the thought; are we more than public vagina to you? And if we are more, please prove it so I can doubt your evidence!

2 reacties


Wanneer ik mensen hoor zeggen dat feminisme hier niet meer nodig is, gaan alle cellen in mijn lijf een beetje beven. Even goed wanneer ik terloops een voorstel hoor over teksten volledig in vrouwelijke vorm te gieten. En al zeker als ik mensen in de pers hoor uitspraken doen over de huidskleur van de daders in Keulen.

Ben ik dan de enige die vind dat veel mannen in onze maatschappij zichzelf met hun kennis over het alledaagse leven, vrouwen en seks enorm overschatten? Als ik zo eens rondkijk en -hoor, merk ik vooral dat onze jongens aan moedersrok vast hangen tot de “last” overgedragen wordt naar een partner. Om daarna onbeholpen alleen te vallen. (Uitzonderingen bevestigen de regel)

Want ochot dat ventje, zeggen ze dan. De moeders die hun hormonen botvieren door vooral zoons met een knipoogje vrij te stellen van taken, helpen en/of discussie.  Tegelijk zijn ze dan wel zo irrationeel om tegen jongens te zeggen dat huilen niet mag. Alsof iemand kan koken al huilend, de brandweer zou nogal werk hebben.

Ondertussen worden de meisjes ook groot. Gezien de emancipatie van voorbije decennia, doen ze dat ook zeer goed. Over het algemeen kunnen we zeggen dat anticonceptie en onderwijs ons leven als vrouw onherroepelijk, oneindig verbeterd hebben.(Heiiiil) Niets mis mee om daar trots op te zijn.

Op een dag komen vrouw en man dan samen, in de heteroseksuele meerderheid. (ik behoud me van het spreken over andere modellen, gezien gebrek aan ervaring) Man en vrouw gaan in de meeste gevallen beiden aan het werk buitenshuis. En dan komen we ’s avonds thuis en blijkt tot grote ontstelling van veel jonge vrouwen, dat de partner niet weet hoe een overschrijving gebeurd, nog nooit afgestoft heeft, en graag hemdjes draagt maar niet weet hoe het strijkijzer eruit ziet.

Laat me duidelijk wezen dat ik aanraad dat iedereen zijn eigen huishouden regelt en verdeeld naar eigen wensen en behoeften. Daarnaast vind ik het ronduit schaamtelijk dat een (groot) deel van onze jonge mannen nog steeds incapabel zijn om zelfstandig voor zichzelf te zorgen. Moeders (en vaders alsjeblieft!), wat ben je met liefde als uw vrouw het aftrapt en je elke week nieuwe onderbroeken moet kopen omdat dat wasmachine even goed een buitenaardse machine kon zijn?

Toch zijn er die wel veel geleerd hebben hoor. Mannen die alles aangeleerd hebben thuis, om het daarna nooit meer te hoeven doen. Dat zijn doorgaans het soort partners die na het koken een cadeautje verwachten zoals een kleuter verwachtingsvol kijkt naar zijn moeder en zegt : “mama ikke op potje flink eweest!” Is het alledaagse leven dan niet normaal en vrij van hitlijsten?

Het is volgens mij tijd dat we eens gaan investeren in onze jongens en mannen. Waar vroegere feministes spijtig genoeg vaak anti-man waren, ziehier de nieuwe generatie die gelijkheid en gelijkwaardigheid voor iedereen nastreeft!

Het zit vaak verscholen in gebrekkige educatie en dat kunnen we niet enkel op ouders en niet enkel op scholen steken. Beide partijen zijn even schuldig als een jonge kerel gelooft dat alle vrouwen houden van sodomie, dat alle vrouwen spontaan klaarkomen van penetratie of dat anticonceptie iets is voor enkel vrouwen. Om nog maar te zwijgen over de angst van vagina’s bij jongeren. De box van Pandora!

Dan heb je de grote mannen van de politiek die in de pers komen vertellen over de gebruiken van andere culturen en de huidskleur van aanranders en verkrachters. Die grote mannen die nog nooit de cijfers over huishoudelijk geweld hebben bekeken in België,  die grote mannen die nog nooit in een overvolle metro hebben gestaan met een rokje aan, die grote mannen die nog nooit gehoord hebben over #wijoverdrijven niet en die oh-zo grote stoere mannen die graag hemdjes dragen, maar geloven dat de kaboutertjes in de wasmachine alle kreuken komen stelen.

Onze grootmoeders beginnen al te klagen dat de jongens beter terug naar het leger kunnen en dat er geen ‘echte’ mannen meer bestaan. Waarop ze eigenlijk doelen is dat veel mannen geen verantwoordelijkheidszin meer hebben. Vroeger konden ze ook zoveel niet, maar ze waren gebonden aan de regels der zeden en het sprookje van het huisje, tuintje, boompje en kindje (of een stuk of vijf). Dat laatste eist wel een bepaalde toewijding toe tegenover werk en leven…

Gelukkig zijn we uit de jaren ’50 geraakt en hier belandt, want zo blij was men toen toch ook niet. Maar mannen, laat eens uw tanden zien! School jezelf bij, wees zelfstandig, paraat, en flexibel. Zonder zagen, zuchten, en aanstellerij. Evolueer en ga de revolutie aan tegen de verschuiving van de discriminatie, want daar vrees ik mettertijd echt wel voor.

Gloria Steinem zei ooit: “We zijn zelf de mannen geworden die we willen trouwen”. Ik vind het zo triest dat het evenwicht van zelfontwikkeling zou moeten verschuiven, of al verschoven is. Geen enkele persoon en niet in het minst, de maatschappij, gaan erop vooruit gaan of gelukkiger worden als vrouwen overal de baas zijn. Om de simpele reden dat een onevenwichtige omgeving doodsaai en frustrerend is. Gelijkheid en gelijkwaardigheid zijn niet mogelijk als er een deel niet aangesproken wordt.

Uiteindelijk maakt het toch niet uit welke keuzes je maakt in leven. Studeren of niet studeren. Arbeider of bediende. Gematigd of perfectionistisch. Kinderen of niet. Huis of niet. Vaste partner of niet. Geen haan die gaat kraaien als je jouw keuzes met overtuiging en verantwoordelijkheid waarmaakt. Het kieken dat dan wel nog kraait, mag je gerust selectief niet horen.


Een reactie plaatsen


Alleen de titel van dit stuk suggereert een 101-delige boekenserie met een storm van verontwaardigde recensies van beide seksen. Zelf leg ik gewoon graag de lat hoog en heb ik geen problemen om jullie aandacht te trekken door middel van een beetje schoktherapie hier en daar.

Nu dit is een onderwerp dat reeds veel beschreven is doorheen generaties en ongelofelijk veel mensen met fantastische goede bedoelingen. Maar feministische opiniestukken zijn niet aantrekkelijk, hoe spijtig ik dat ook vind. Toch, zit ik ergens mee en wil ik jullie vertellen hoe ik me daarbij voel en nodig ik jullie uit om tijd de maken en de galerij met foto’s in bijlage van Carol Rossetti te bekijken. Ze zijn revolutionair bevrijdend en kunnen absoluut niet genoeg gedeeld worden.

Mijn probleem is namelijk een niet zo ongewoon probleem. Veel mensen krijgen er mee te maken in hun leven, of ze nu man of vrouw of trans of genderneutraal zijn. De moeilijke periode door de ziekte van mijn lief heeft ervoor gezorgd dat mijn lieve zachte geest destructief minimum zes kilootjes eraan heeft gevreten. Ah, zes kilootjes. Een makkie na het verliezen van 25 kg, niet? Euhm nee. Dat verschil maakt dat mijn kleren de hele dag ongemakkelijk zijn, ik opeens in een andere geconditioneerde Flair-categorie val en ik angstig soms geloof dat mensen me op straat bekijken omdat ze het wel gezien hebben. Dat laatste is dikke larie en apekool en toch krijg ik die bastard niet weg.

Ga me niet vertellen over vermageren en gezond eten en al die plat gekauwde kennis. Ik hoef ook geen pseudo-middeltjes of crash-diëten, want die illusie is alleen maar meer fataal zelfdestructief. Been there, done that. Zes kilo is op zich niet erg, en nee, ik voel mezelf niet lelijk. (HA!) En misschien is dit een probleem dat je te persoonlijk vindt om over te schrijven. Mogelijk, mogelijk. Maar kent er iemand het concept emo-eten en wilt er iemand de nooduitgang tonen a.u.b.?

Gezondheidsredenen ben ik al lang gepasseerd. Ik heb de hele winkel pesterijen, tranen, afzonderingen, sporten, diëten en de hele mallemolen reeds ontelbare keren doorgaan sinds de leeftijd van 5jaar. Op een dag vind je… de acceptatie met jouw maatje 40 omdat je je zo het prettigst en aantrekkelijkst voelt. Maar bij 42 ga ik zweten, lichtjes mezelf vervloeken, nachtmerries krijgen van hoe ik mezelf vroeger als bijna 100 kg zware jonge twintiger moest voort slepen. En hoe sta ik mezelf toe van niet altijd de boog gespannen te laten staan? Want is er een mens die me kan vertellen hoe je omgaat met emoties als je net gestopt bent met roken, een nieuwe job begint, insomnia,  je partner in het ziekenhuis ligt met oncontroleerbare paniekaanvallen en je nauwelijks tijd hebt om jezelf een deftige maaltijd te bereiden? I say, ice ice baby!

Het valt me wel op dat mensen minder complimentjes geven over mijn uiterlijk. Op straat word ik meer bekeken als een rare, exotische diersoort in combinatie met mijn stijl dan als een vrolijke jonge vrouw. Beter nog, mensen die je kent en die je een tijdje niet gezien hebt omdat je jouw wereld probeert te redden van de verdrinkingsdood, kunnen het niet wegsteken dat ze het moeten zeggen of moeten staren naar jouw iets dikkere buikje, en voller gezicht etc. Hey, hallo? Mag ik nog een beetje ademen pleassssse?

Ik doe lekker waar ik zin in heb, denk ik dan. Maar dit is niet hoe ik mezelf op mijn best zie. Hoeveel ik er ook over nadenk, is dit iets waar ik me over schaam. Waarom ben ik zo streng? En vooral, hoe geraak ik van dat mottig emo-eten vanaf? Iemand? Eenmaal, andermaal? Ik ben verkocht aan de conditioneringen van de Flair-generatie en mijn opvoeding van onzekere, lieve, altijd even perfecte huisvrouwen.

Uiteindelijk zal ik wel stoppen met erover te lopen bitchen en het gewoon aanpakken. Momenteel zit ik vast in de fase waar ik probeer, maar net niet goed genoeg om effectief te veranderen. Sommige dingen hebben tijd nodig, en ik eis mijn zucht-vloek-boef periode op met onmiddellijke ingang verdorie! Geef mij dat stuk chocolade en zwijg of ik breek je af zodat je huilend in een hoekje je kan afvragen of ik last heb van PMS. #epicfail

Mijn derde oog ziet alles. Elke dag zie ik zoveel meisjes en vrouwen waarvan ik de onzekerheid en zelfhaat zo kan ruiken alsof ze ontwaakt zijn met de geur van verse gekookte spruiten en daar een hele dag aan gaan snuffelen. Mijn hart smelt bij die aanblik van pure tijdsverspilling. Het liefst zou ik ze allemaal willen knuffelen, een linkje geven naar de foto’s van Carol Rossetti en samen op pestkoppen gaan hameren met een bevrijdende preek. Maar ah, dan schrijf ik maar een blogje.