Een reactie plaatsen

Reactie op de reacties

Na een periode van stevig schrijven met trouw aan het onderwerp depressie, zit ik momenteel even tussen onderwerpen in. Zoals gehoopt, heeft mijn neiging om taboes zoals depressie aan te kaarten veel diverse reacties opgebracht. Telkens heb ik het gevoel achteraf dat ik meer tijd nodig had om een passend antwoord te geven.

Elke reactie die ik krijg, is een overwinning. Negatief of positief maakt me eigenlijk niet uit. Ik wil helpen een taboe doorbreken door te spreken over depressie, men reageert, dus dan leest men het ook. Al ben ik natuurlijk wel dankbaar dat er veel meer positieve reacties komen op mijn pogingen tot ontwarren van de grote boze wereld.

Zelf schrijf ik vanuit een empathische, bezorgde, immer rusteloze ziel. Jullie reacties tonen mij evenveel betrokkenheid en dat is exact wat ik wil bereiken. Ik zie mezelf niet als tante nonneke onder de atheïsten en erken mijn eigen fouten. Als iemand negatieve opmerkingen heeft, luister ik graag, maar ik weet dat wat jij dan zegt hoogstwaarschijnlijk al een paar keer in mijn hoofd gepasseerd is. Mijn stoutste commentator ben ikzelf.

Gevoelige onderwerpen hebben toch wat achtergrondgedachten nodig. Ik gebruik bewust geen namen, geen directe gebeurtenissen buiten mijn eigen ervaringen waar ik me bij open stel. Als er iemand anders zijn ervaringen gedeeld worden, is dit altijd in samenspraak. En liefst dan nog vervaagd, omdat ik geen details nodig heb om een punt te maken. De meeste mensen die mijn blogs hebben gelezen over depressie kennen de identiteit of persoonlijkheid of verhaal van mijn partner niet. Diegene die dat wel weten, weten ook terecht nog veel meer dan wat hier te lezen valt.

mask

Ik ben gestart vanuit een overheersend machteloos gevoel om mijn partner te helpen. En ook mezelf om hem te kunnen blijven steunen. Om dit verder te onderbouwen heb ik in Happy Pills mijn eigen verhaal onverbloemd neergepend. Veel mensen hebben desondanks hun vreugde om het geschreven woord, niet verstaan dat ik helemaal oké ben a.t.m.. Het is geen zwaarmoedig gedoe, maar een reeks voorbeelden en argumentatie. 

Had ik dit zelf nu allemaal moeten mee maken, zou ik ook niet in staat zijn om zo open te praten over de karakteristieken van een depressie. (hoe anders dat ook is voor iedereen) Geloof me niet wanneer ik je laat denken dat ik altijd even luid ben.

Iedereen die reageert op zo’n blog toont ook een klein, klein tipje van wat er nu of ooit eens binnenin hem/haar is omgegaan. Nog zo’n reden waarom elke reactie even belangrijk en even waardevol voor mij is. Ik wil jullie allemaal bedanken om dat te doen en laat maar komen hé gastjes! We praten over kwetsbare en moeilijke dingen, maar dat tast onze persoonlijkheid niet aan. Iets wat blijkbaar toch nog te vaak in twijfel wordt getrokken.

Praten over depressie als je ermee in aanraking bent gekomen, vanop dichte of verre afstand, is absoluut geen noodzaak. Iedereen gaat daar op zijn eigen manier mee om. Wat het doel is, is dat het niet meer wordt gezien als smoelentrekkerij. Dat depressie wordt gezien voor wat het écht is; een ziekte. 

Zelfs al loopt het hele Westen zowat krom van burn-outs, depressies en andere psychiatrische aandoeningen, blijft het onmogelijk om met veel mensen hierover te praten. Breek je twee benen en je krijgt enorm veel steun, zelfs al ben je met je zat gezicht van je fiets gevallen. Krijg je kanker, dan is de kans groot dat je naaste familie en/of vrienden tijd zullen vrijmaken om je te steunen en rond te brengen naar afspraken.

Ik kan zo nog lang doorgaan met voorbeelden geven, maar het punt is dat als het je allemaal tegen zit en je absoluut niet verder kunt, dat iedereen van je wegloopt! “Oh nee, ge gaat toch niet bleiten he?!”,  “Ja maar, ik weet niet wat zeggen zenneuh…”

Een knuffel, een regelmatig bezoekje, een luisterend oor, een beetje afleiding, en veel gecompliceerder moet je het niet maken. Maar dan ben je er wel. En het kan zo’n groot verschil maken. Van LEVENSGROOT belang zelfs. En dat is ook duidelijk wanneer een titel als Happy Pills een baanbrekende klim in de statistieken weergeeft tot vandaag.

Advertenties


Een reactie plaatsen

Vrouwen zijn als golven

ze is de vrouw die stilletjes een kaarsje doet branden, geëmotioneerd door de vrouw die zichzelf in de metro verbrandde door bovenop haar kind te springen

ze is de vrouw die tijdens haar ochtendwandeling iets breder, iets wulpser zwiert met haar lichaam door het vooruitzicht van een mooi dag

ze is de vrouw die een lange film na driekwart van de speeltijd bekeken te hebben, moet afzetten omdat haar lijf schreeuwt om die confrontatie niet meer aan te gaan

ze is de vrouw die al eens gemeen is als uiting van frustratie maar geen lievere woorden vindt om te zeggen: hou me vast

ze is de vrouw die haar eigen keuzes maakt en haar eigen stijl zelfzeker belichaamt, maar die ene dag op dat ene moment, wordt de kritiek ondraagbaar

ze is de vrouw die zomaar in het midden van de dag zin heeft om te dansen en te zingen, of om iedereen die het nodig heeft spontaan een knuffel te geven

ze is de vrouw die binnen blijft en zich verstopt achter een deken, omdat het soms niet anders kan

ze is de vrouw die tracht haar leven te structureren door eeuwige lijstjes te maken, om ze dan de helft van de tijd vergeten te bekijken

ze is de vrouw die tranen sust van anderen met de grootste empathie en zachtste stem om iedereen tot bedaren te krijgen

ze is de vrouw die veranderd in een leeuwin wanneer haar en haar geliefden of zichzelf onrecht aangedaan wordt

ze is de vrouw die een glas te veel drinkt en wel eens dingen vergeet, omdat het soms te veel is

ze is de vrouw die instinctief aanvoelt wanneer je die kleine verrassing het meest deugd zal doen

ze is de vrouw die twijfelt over haar levenskeuzes bij het proeven van een slechte koffie

ze is de vrouw die weet wat jij wilt, van de melk in je thee of het merk kleren of de manier waarop je het liefst aangesproken wordt

ze is de vrouw die honderd keren naar het toilet loopt om even te puffen, te zuchten, een windje te laten en een traantje weg te vegen

ze is de vrouw die als ze hongerig is, kijkt alsof ze je hart zal scheuren uit je borstkas om zich tegoed te doen aan jouw verdwaalde blik en het druppende bloed

ze is de vrouw die in één blik naar de spiegel toe het niet kan laten om nog drie keer voor de spiegel te gaan staan en draaiende poses te maken

ze is de vrouw die droomt van een reis naar een ver land, waar het nooit regent, of waar het ijsjes regent of waar ze oneindige krachten heeft om te zwemmen en extra ontbijt kan eten

ze is de vrouw die bij elke hoek weet dat de kans klein is dat ze terug tegen iemand zal aanlopen, en het dan toch weer doet

ze is de vrouw die vastzit in de knoop in haar maag, gedraaid aan haar emoties voor iemand

ze is de vrouw die verschijnt in een oogwenk en een idee brengt dat het daglicht doet klaren

ze is de vrouw die twintig gelijkaardige vragen kan stellen aan dezelfde vriendin, om er daarna veertig glorieus te beantwoorden

ze is de vrouw die plannen maakt en ondertussen een beetje wipt op haar stoel van opwinding

ze is de vrouw die denkt dat er voor elk probleem een oplossing is, maar toch telkens het gevoel heeft alsof ze eerst de weg uit het labyrint moet zoeken

ze is de vrouw en alle vrouwen hierboven soms allemaal op één dag. soms ook niet. daarom zijn vrouwen als golven.


Een reactie plaatsen

Centrel Perk-achtig

Iedereen van mijn generatie kent Friends, de serie. Ik hou er nog steeds van ook al heb ik alles chronologisch, omgekeerd chronologisch en bijna achterstevoren bekeken. Vooral wanneer de Friends in Centrel Perk zitten. Ik wil die plek. Ik zoek die plek. Af en toe hunker ik er zelfs naar.

De plek waar al je vrienden en geliefden naartoe komen als er iets gebeurt. Wanneer het leven gebeurt. Om te praten over leuke en moeilijke dingen en vooral, om de sleur en de eenzaamheid die het dagelijkse leven ons oplegt, te doorbreken met een glimlach hier en daar.

De passie waarmee ik vriendschappen wil beleven en doorleven is niet realistisch buiten de serie. Zo heb ik zelf geen tijd, noch het budget om een ander café om te bouwen tot iets Centrel Perk-achtig. Niet alleen kan niets voldoen aan zulke hoge eisen, maar vooral ikzelf niet. Mijn energie is beperkt en het leven komt tussenin.

Er zijn nog andere “spelbrekers” en vaak van het soort waar mijn hoofd niet bij kan. Als kind kende ik geen vriendschap en later bleek dat ik ofwel te zeer mezelf was of mezelf voor bepaalde tijd moest aanpassen. Niets wat werkte natuurlijk… Sinds mijn achttiende heb ik gelukkig vriendschappen die kunnen blijven, juist omdat we anders zijn, maar voornamelijk omdat we elkaar graag hebben en proberen elkaar een positieve denkpiste te bieden als de andere die even niet meer vindt. In een notendopje.

Het leven schept een natuurlijke afstand tussen ons, die herenigingen nog zo zoet en memorabel maken. Maar het leven levert me soms ook momenten op die me een beetje laten staan trappelen. Soms is mijn gevoeligheid zo hevig dat ik nood heb aan iemand om nog meer met te praten. Ik beschouw praten altijd als zowel luisteren en/of praten, dus is het ook het feit dat ik graag deel en geef. All you need is love enzo.

En soms loop je als per toeval rond iets Centrel Perk-achtigs en vind je iemand waarmee dat goed lukt. Het is mij al meerdere keren overkomen en kon me bij slechte gebeurtenissen nog een extra duwtje in de rug geven en kon de goede momenten nog mooier en talrijker maken. De vermoeidheid van de aandacht dat dit meebracht, werd me tijdelijk onmogelijk te waarnemen omdat ik zweefde op gevoelens van herkenning, vreugde, humor, verruiming.

Terugblikkend lijkt het altijd alsof alle vriendschappen buiten mijn vaste basis stuk lopen na verloop van tijd. Dit is iets waar ik moeilijk mee om kan, moeilijk over praten kan en het blijkt dat elke keer wanneer ik dit probeer, ik mezelf ook terug verkeerd uitdruk of het verkeerd geïnterpreteerd wordt. Neerschrijven is eerder een vorm van verwerking dan destructie, beste lezer.

Het is een bizarre stelling om te geloven dat je niet buiten de vaste basis kan gaan. Ik geloof er bijgevolg niet in, maar het laat me wel achter vol vraagtekens. Sommige basisprincipes, waarden en normen kunnen bij mensen met veel raakpunten toch nog steeds zodanig verschillen dat het op een moment te veel wordt. Wanneer kunnen we onze eigen kijk loslaten in functie van begrip tegenover mensen met raakpunten in onze omgeving?

Verliefdheid doet dat meestal, maar op je vrienden word je doorgaans (en misschien best) niet verliefd. Je hoeft er ook geen heel leven mee op te bouwen, je moet er zelfs niet mee te werken. Er blijft sowieso een veilige afstand om dingen die jou vreemd zijn te verwerken naast de vriendschap. Om nog maar te zwijgen over communicatie, mijn dierbaarste vriend van allemaal. Geschillen, verschillen en alle andere sense&nonsense kan besproken worden, want daarvoor zijn toch net vrienden?

Nee, dat blijkt ook niet altijd realistisch te zijn. Dus nog een vraag waar het antwoord me nog meer filosofisch en vragend achterlaat. De klik is er al, anders word je geen vrienden in de eerste plaats, dus wat mis ik dan? Mis ik iets? Zoek ik teveel waarde en oplossingen waar het leven soms gewoon scheidt? (schijt, ja)

Misschien is het de neiging van de mens om een ander te oordelen en veroordelen. Misschien is het het gebrek aan positiviteit. Misschien is het het gebrek aan hoop en vertrouwen. En meer waarschijnlijk een combinatie van al deze elementen waar je als vragende partij niet op kan antwoorden.

Als ik dan toch mijn eigen principes nog eens overloop, weet ik dat ik me niet meer druk wil maken over dingen die ik niet kan veranderen. Mensen zijn onveranderlijk tenzij ze zelf hun geest openen of sluiten uit eigen beweging. Daar waar geliefden zich makkelijker kunnen aanpassen door chemische reacties, blijven vrienden toch in de eerste plaats een ander mens. Toch laat het me elke keer ontredderd achter. Met mijn vragen en een ondefinieerbare (tijdelijke) leegte en een sluimerende, zachte weemoedigheid voor onbepaalde tijd.

Centrel Perk is te veel gevraagd en misschien wat te gewaagd in combinatie met onze levens in het oude, roestige, robuuste Europa. De mentaliteit, of het uitgangspunt om lief en begripvol te zijn, maar ook tolerant is iets wat ik op alle vlakken in onze samenleving stilaan voel wegebben. En nu ik toch bezig ben, waar is het concept plezier naartoe?

 

 


Een reactie plaatsen

Exchange love

Our worlds never did meet anywhere or anytime

they seemed humble yet already equal and similar

Senses are lifted stretched up and down on their own

different bodies feeling the same with but without

His sigh is often born out of my very lungs

as my courageous talks made out of his passed joy

This is the core of highlighted, versatile emotions

presently and previous always catching every expression

there’s hardly room for breathe besised receiving flashes

Though we go on searching for more this thrill

these instincts are barely connected to ever hold rest

He’s got caught up in this labyrinth of negative acceptance

taken by the stream of his storm I never leave the topdowns

This exchange goes silent back and forth inbetween

No one sees and none of us the grasp on how to explain

Is there ever a reason why not to fully love ‘til nevermore

for the feelings we never cease to share whether we breathe

This complex connection and sharing of profondness

wasn’t that what we all sang about, wishing it to happen

regardless of how it might turn out,

we love and take this chance to exchange


3 reacties

Omdat

Schrijven is iets wat natuurlijk komt voor mij. Toen ik acht was, trachtte ik al in gebrekkig Engels lyrics te schrijven. Pas in mijn puberteit ging ik me voluit storten op het schrijven van gedichten, kortverhalen en dagboeken, om mijn ontluikende emoties te binden tot iets wat ik zelf kon verstaan. In het middelbaar volgde ik met veel passie talen en schopte men het Aalsters kantje vakkundig uit mijn mond. Een aantal leerkrachten lazen met genoegen, en lichte sterretjes in de ogen, alles wat ik hen voorhield, maar anderen zeiden ook “dit kan beter”.

Mijn eerste blog was een mengelmoes van schrijfvormen in een tijd net voor het bloggen écht populair werd. Menig vrienden volgden toen mijn krabbels, en dat werd ook het einde daarvan. Hooggevoelig, emotioneel, gefrustreerd en gedesoriënteerd, trok ik als een genadeloze ridder met pen en papier (lees: en laptop) door de leeswereld van mijn geliefden als een zatte (roze) olifant door een porseleinwinkel.

Andere pogingen zijn nagenoeg bijna allemaal verwaarloosbaar. Als een waar jaren negentig kindje heb ik uren en uren doorgebracht met MTV en Engelstalige soaps. Het resultaat daarvan is dat mijn Engels nagenoeg flawless is.(no hashtag) Ik meng het ook te pas en te onpas tussen mijn Nederlands. Na het zoveelste gebroken hart startte ik via Tumblr een Engelstalige blog over mijn zoektocht (en faaltocht) naar de liefde.

Het was grappig en werd geliefd, hoe ik bijna als bij een kruistocht ging door het datinglandschap online en irl, op zoek naar ware liefde. Tot ik hem vond en daar zat ik dan. Een relatie heeft er niet veel positief aan om constant bekritiseerd te worden in public en eerlijkheid gebiedt zowel voor- als nadelen bij schrijven. Dus ik haalde de boel in één ruk weg van het web.

Over sociale media kan je doorgaans wel wat zeggen, maar blijkbaar heb ik er een zwak voor. Alsook voor het volgen van de actualiteit. Ik ben geen leerkracht geworden, maar uit opleidingsmisvorming volg ik de actualiteit constant. En hoe… Het blijkt dat ik absoluut geen filter heb als het komt op meningen, want de drang om iets te zeggen is te groot.

Mijn lief zegt het zo: “je moet je ei kwijt”. Daarna suggereerde hij samen met mijn familie een politieke carrière, maar dat kan mijn gevoelsleven niet aan. Het is onmogelijk voor mij om mijn eigen denken te beperken om ergens deel van te kunnen maken. Ik ben daarom gedoemd tot eenzaam grommelen in een hoekje tot ik verrimpeld mijn laatste zucht loslaat. Of ik kan ook gewoon een blog beginnen…

In de hoop mijn ei te delen met andere mensen met een ei of een interesse in eieren.