Een reactie plaatsen

Are you okay or A-OKAY?!

Spot mental health issues

This link is from LAD-bible and contains the results of a shocking poll… read this! It affects everybody who meets others people sometimes. Did you see what I just did there? 😉

2dd8a8a4da988eae762b646f1aef8414

Have a nice weekend folks and keep your eyes open! Cheers!

Advertenties


Een reactie plaatsen

Trial & Error

 

“Fire on fire… rain on my face
Fever goes higher… what can you do
Wild in the darkest places of your mind
That’s where I needed you
Where I needed you most
That’s where I needed you
Where I needed you most

Where is the reason
Well don’t blame it on me
Blame it on my wild heart

 

If everything is made out of a balance, there is nothing out of reach but, yet still unavailable most of the time. I’ve reached an age where I can confide upon earlier phases to compare current issues. This does not seem to protect me from my instinct, my urges, my discipline and my wild spirit. Let me explain.

Everyone, to my opinion, puts a lot of his/her thinking on the subject of their lives and how they review them. This shows every year by the amount of time magazines and people put in their good intentions for the year 20xx… Another group of people wants nothing to do with this “new year, new me”-thing. Scientists are even asked to calculate all chances of success and failure when the new year approaches. (results are always so bad, people give up by reading they don’t have a shot in succeeding)

I’m neither of types really, because I don’t make promises if only to prove I think to others. If I have some intentions for a new year, it is because I want to change rather than to save a possible conversation. And I’m always looking to change for the better. There is a whole part of my brain fully occupied to creating my views on how I can perfectionate myself, as a person to others, as well as to my own judgement. 

So, quite often, I start the day with a whole list of ideas and plans on how things could go differently. Patience is not my virtue, so I end most days disappointed with my own input to achieve these changes. This is a pattern I’m aware off since a few years. My mother was the one who showed me this insight and also revealed it’s the same for her. While the day passes on, time goes so fast, nothing seems to go the way you want. People leave in unpredictable contributions to your day and thoughts (or emotions) after the encounter. A day is just a day.

My views on planning changes have also changed very slowly, but rather firm. My brains tumbles on thinking about possibilities and all the pro’s and con’s. It’s a never-ending process, I even carry with me through my dreams. There are so many things to consider, the shelf of selfhelp-books is always full for you to the taking. (this might get a bit tense)

When things don’t work your way, you can either change the goal, change your perception of time or change your attitude to your development into change. The word change is a very interesting word when talking about this subject :).

Adjusting your goals requires full knowledge of your self. Wishful thinking, if you are a normal “free” thinking, active person. Unless you’re physical and/or mental abilities are narrowed and firmly less than average, there is no “point of consistecy”. Which is also the case for time and attitude. Nevertheless, to me attitude is the only thing that really builds up strength on the long term in making changes possible.

I could say that my hope and motivation is endless. My attitude is somewhat positive-ish compared to three years ago. But if your mood on changing and adjusting your world and the world changes after dark, you go to bed exhausted and down like a fish in the deep ocean.

In best case scenario’s, I’m able to make it through the day (& night), and the next, next, next, next. Until the weekend hits me. Gives me free time to calm down from stress. Calm down from the pressure that my world as well as I put myself under. Being someone highly sensitive, mildly impulsive (who has time for that??) and in need of a lot of distraction, I can not-proudly say: in just two days this girl is able to screw up five days of commitment and hard work. 

Back to monday and I have to start the whole thinking- and discussing mental process again. I feel worthless, as an other week had passed and nothing had actually happened to stay. But why be so harsh on yourself? I could give myself a break, but how do I ever reach to achieve any of my goals?

Once in a blue moon, all my dedication and goals stay on the same line during each day and night of the week. I actually hold on to all the little things that could make me become my own ideal person. After months, even years, I find myself so darling dumb, numb and boring that I go back to occasionaly screwing some things up a bit…Until I get back right where I started. I remain restless all together.

cf161f6ef5c29c81da28b2c80d45aa98

 

 

 


7 reacties

Vurig afscheid

Alle flinke periodes uitgezonderd, zal het nu ongeveer tien jaar zijn dat ik rook. Je hebt mensen die eens roken als ze te veel gedronken hebben en je hebt mensen die zich kunnen houden aan een bepaald aantal sigaretten per dag. Dan heb je ook mensen zoals ikzelf die bijna constant de neiging hebben om te gaan “doempen” alsof hun leven er vanaf hangt.

Ja, de ironie is nooit ver weg onder de rokende bevolking. Iedereen weet ondertussen wel hoe slecht het is, maar voor velen lijkt dat nooit voldoende motivatie te zijn om de stap te zetten en effectief te stoppen. Ook ik, ben al die jaren slaaf geweest van mijn verslaving. Verslavingen hebben geen boodschap aan logica of aan bewijzen.

Iedereen is vrij zoveel te roken als die zelf wilt, maar ik heb er genoeg van. Ik voel me niet meer vrij maar eerder verslingerd aan iets waarvan ik weet dat het mijn lichaam en leven achteruit haalt. Ik vertel hier nu waarom ik vaarwel zeg aan de rook, maar doe hier vooral jouw eigen zin mee. Eén ding blijft het allerbelangrijkste; niemand kan jouw motivatie om dit aan te kunnen versterken.

Je zou anders spontaan wel stoppen bij het aanzicht van je dierbare grootvader, die zelfs met longkanker en dementie, op een palliatieve dienst liefst nog ééntje wilt roken en daarmee zichzelf verbrandt. De absurditeit van elke trek is ongelofelijk onbeschrijfbaar. Een beeld dat overigens niet uit mijn hoofd te branden valt.

Tijdens de eerste drie à vier jaar stopte ik regelmatiger eens met de saffen. Meestal uit hopeloze, onbereikbare romantiek. Een motivatie die zich niet op jezelf richt en op je eigen welzijn, kan je dus ook vergeten. Als liefde sterk genoeg was, dan zou niemand tegenwoordig nog roken. Maar dat lukte toen een tijdje veel simpeler. Sinds na die vier jaar en alle jaren daarheen is stoppen met roken als letterlijk branden in de hel en iedereen rondom mij sleur ik mee.

Telkens als ik in cold turkey ga, moet ik denken aan Trainspotting. De effecten die stoppen op mij hebben, zijn immer niet combineerbaar met een normaal, functionerend leven. Daarom gebruik ik nicotinepleisters, die me toch wat rustiger maken. Voor mij is roken ook niet meer combineerbaar met een normaal, functionerend leven. Het is dat ik 40 tot 50% van de tijd van mijn denkend leven spendeer aan wensen dat ik op een rustig plekje zat te roken om helder na te kunnen denken.Tot die ene piek komt en ik naar buiten snel om eentje op te steken.

Voor een paar seconden ben ik dan rustig, wat het equivalent is van iemand die nooit rookt. Vanaf ik de sigaret uitduw, word ik stilaan onrustig en verlang ik naar dat volgende moment. Je zuigt de eigen energie uit je lijf en blaast het uit in een stinkend kringetje.

De link met neerslachtigheid en depressie is dan ook niet ver zoek. Als je je hele leven laat controleren door deze vicieuze cirkel, raak je nooit echt in actie om dingen te gaan doen of op te lossen waarmee je zit. Ongeacht van het feit dat je de longcapaciteit hebt van een astmapatiënt in aanval, wordt je stilaan onbeweeglijk.

Zenuwachtig geboren zijnde, kan dit niet goed voor mij zijn. Zo wil ik het niet, al neemt het mij evengoed al mijn energie op om deze vieze gewoonte te doorbreken. Nieuwe gewoontes opbouwen is verdomd moeilijk en veel minder evident dan even nog “ééntje” opsteken.

De gezelligheid aan roken is zeer beperkt, want niemand rookt omdat hij of zij gelukkig is. Roken heeft meestal een oorsprong in frustratie en/of verdriet en mondt uit in bovenstaande droevige taferelen. De smaak is niet lekker te noemen, zelfs niet voor de meest verslaafden onder ons. Zelf drink ik dan ook liters cola zero om de verbrande smaak uit mijn mond te krijgen. Het droogt je letterlijk uit en laat je ontwaken met een ontaarde, vreemde smaak.

Ik moet de lat hoog leggen, om mijn doel te bereiken. Daarom probeer ik terwijl ook te vermageren. Anders zal mijn gewicht toenemen en dan kies ik snel voor de sigaret i.p.v door te zetten.

En of ik mijn doel zal bereiken, kan niemand mij garanderen. Maar dag per dag zal ik mijn ogen opendoen en tegen mezelf zeggen: vandaag niet, Céline. De volgende dag terug. In de hoop ooit verlost te geraken van het oproken van mijn eigen geld. Het oproken van mijn gezondheid en toekomst.

Als iemand die voornamelijk introvert is en weinig chitchat en andere consoorten verdraagt, is de sigaret altijd mijn excuus geweest om even weg te lopen als de conversatie me op de zenuwen werkte. Een bliksemafleider voor mijn onverbeterbare neiging tot wereldverbeteraar. Even weglopen om te kalmeren van dingen die te hard binnen komen en even afgeleid worden van de dingen die ik beter niet zeg.

Misschien zal dit de grootste valkuil worden voor mij, want op veel dagen heb ik geen zin om met iedereen een praatje te slaan of om te luisteren naar alweer hetzelfde geklaag. Dan zal ik mezelf eraan moeten herinneren dat de wereld begint met mijn eigen wereld. En die kan beter. Moet beter. Voor niemand anders dan voor mezelf en uiteindelijk ook voor de mensen die ik liefheb.