Een reactie plaatsen

New dawn

that fresh morning gaze to remember

all that is gone was never a loss

all ahead is tumbling ‘round the corner

merely flesh and shaky bones

staring at that gaze that is my own

looking at the creature on hold

merely brain and witty mouth

sculping fresh view at dawn

wondering ‘bout the creature ahead

is it a deep sigh or a cold shiver

bruising, craving and jumping ‘round inside

when crossroads on next gaze


Een reactie plaatsen

Het draait

Er zijn twee mogelijke tragedies in deze wereld: het niet krijgen wat je wil en het wél krijgen. (c) Oscar Wilde

Die dag tijdens een korte wandeling, onder het neuriënde gezoem van mijn hoofd, de twijfelachtige middagzon en de overrompeling van het lunchuur:

het kind in onderhandeling met mogelijke grootouder over het soort snoep dat het vandaag kan verkrijgen, twee tienermeisjes spreken over een onbewaakt moment waar de ene overvallen wordt door een opmerking over haar “outfit” komende van het andere geslacht en de impact op haar frêle zelfbewustzijn zonder het zelf bewust te zijn, de jonge man aan de kassa met een flesje cola die luistert naar zijn vriendin die vertelt onder het zwieren van haar weelderige haardos over hoe ze schrijft, twee stevige bouwarbeiders in gesprek boven de brooddoos die zonder gêne gaat over omstaande vrouwen, de middelbare vrouw in de rij om een broodje te kopen met de uitdrukking alsof ze zichzelf voor de kop kan slaan omdat ze daar staat, een zichtbare gekwetste vrouw met een mandje vol snoep die nauwelijks merkbaar verder stapt en snel een angstige blik werpt op anderen, een vrouw die defensief bevestigd te blijven om te letten op de zoon van de andere vrouw die deze hevige connotatie enkel beantwoord met haar blik, de kapster aan de deur van haar salon die elke voorbijganger van kop tot teen bekijkt en terwijl haar rook ongeïnteresseerd uitblaast, de grootmoeder op wandel met een lege buggy waarin enkel een dekentje de herinnering nalaat van een kind met kou, een groepje stoere jonge jongens komen uit een fastfoodtent met vertwijfelde blikken over de terugkeer naar school en dergelijke, een jonge vrouw met een speels dotje op haar hoofd danst bijna zichtbaar de winkelvloer af met muziek in de oren, een middelbare deftige man zoekt met zichtbare precisie tussen de rekken met afprijzingen, jongeren aan de bank die bankkaarten doorgeven waarbij eentje opeens roept ja hij heeft geen geld en dan iedereen spontaan gaat lachen, oma met kinderwagen met daarin een heel jonge baby die niets hoort en rustig doorslaapt terwijl de mama tussen homeopathische middelen keuzes afweegt met haar moeder, een groep kinderen die schijnbaar vrolijk hand in hand passeren met traditiegetrouw één kind die een boze blik werpt, de kassierster met wallen die haar expressie domineert, twee mogelijk zussen in dikke winterjassen in een hevig gesprek die eigenlijk helemaal niets in de winkel bekijken, een troste jonge vrouw met een hele collectie dure make up die uitlegt aan har vriendin waarom ze bepaalde kleuren gekozen heeft en voor wanneer, de oudere man met de kleren van een professor die de winkelbediende een extra rondje laat maken rond het aanrecht waarbij ze tegen een stapel dozen loopt en zenuwachtig vergeet wat hij nodig had, een mooie vrouw in een heel grote auto staat stil aan het zebrapad en zingt met lichte opgekropte woede op haar gelaat mee met de radio, een mannelijke fietser rijdt me bijna omver maar draait zich om met een brede glimlach om zijn excuses aan te bieden waarbij hij bijna net hetzelfde veroorzaakt bij iemand anders, een volle auto op plankgas rijdt duidelijk niet graag aangepast aan stadsverkeer, en nog een honderd aantal voorbeelden.

En ik dacht. Zie dat nou, allemaal zo belangrijk.

Vandaag ben ik overtuigd dat iedereen alles doet uit liefde. Liefde vragen, zoeken, willen, hunkeren, bereiken, smeken, opdringen. Voor zichzelf. Voor anderen. Van zichzelf. Van anderen. 

En alles wat we doen en alle nuances en middelen en beweegredenen, alles tussen begin- en eindpunt is tijdverdrijf op zoek naar bevestiging, erkenning, intimiteit, persoonlijkheid, sensualiteit, erotiek, waardering, of liefde in al zijn of haar mogelijke vormen.

Dat was de wereld vandaag. Ik zag jullie en jullie waren bezig met een zoektocht naar liefde. Het lijkt niet te lukken, maar de wereld draait door.

d37994d5f7b4b5aaf966b8359761f853

 


Een reactie plaatsen

Trial & Error

 

“Fire on fire… rain on my face
Fever goes higher… what can you do
Wild in the darkest places of your mind
That’s where I needed you
Where I needed you most
That’s where I needed you
Where I needed you most

Where is the reason
Well don’t blame it on me
Blame it on my wild heart

 

If everything is made out of a balance, there is nothing out of reach but, yet still unavailable most of the time. I’ve reached an age where I can confide upon earlier phases to compare current issues. This does not seem to protect me from my instinct, my urges, my discipline and my wild spirit. Let me explain.

Everyone, to my opinion, puts a lot of his/her thinking on the subject of their lives and how they review them. This shows every year by the amount of time magazines and people put in their good intentions for the year 20xx… Another group of people wants nothing to do with this “new year, new me”-thing. Scientists are even asked to calculate all chances of success and failure when the new year approaches. (results are always so bad, people give up by reading they don’t have a shot in succeeding)

I’m neither of types really, because I don’t make promises if only to prove I think to others. If I have some intentions for a new year, it is because I want to change rather than to save a possible conversation. And I’m always looking to change for the better. There is a whole part of my brain fully occupied to creating my views on how I can perfectionate myself, as a person to others, as well as to my own judgement. 

So, quite often, I start the day with a whole list of ideas and plans on how things could go differently. Patience is not my virtue, so I end most days disappointed with my own input to achieve these changes. This is a pattern I’m aware off since a few years. My mother was the one who showed me this insight and also revealed it’s the same for her. While the day passes on, time goes so fast, nothing seems to go the way you want. People leave in unpredictable contributions to your day and thoughts (or emotions) after the encounter. A day is just a day.

My views on planning changes have also changed very slowly, but rather firm. My brains tumbles on thinking about possibilities and all the pro’s and con’s. It’s a never-ending process, I even carry with me through my dreams. There are so many things to consider, the shelf of selfhelp-books is always full for you to the taking. (this might get a bit tense)

When things don’t work your way, you can either change the goal, change your perception of time or change your attitude to your development into change. The word change is a very interesting word when talking about this subject :).

Adjusting your goals requires full knowledge of your self. Wishful thinking, if you are a normal “free” thinking, active person. Unless you’re physical and/or mental abilities are narrowed and firmly less than average, there is no “point of consistecy”. Which is also the case for time and attitude. Nevertheless, to me attitude is the only thing that really builds up strength on the long term in making changes possible.

I could say that my hope and motivation is endless. My attitude is somewhat positive-ish compared to three years ago. But if your mood on changing and adjusting your world and the world changes after dark, you go to bed exhausted and down like a fish in the deep ocean.

In best case scenario’s, I’m able to make it through the day (& night), and the next, next, next, next. Until the weekend hits me. Gives me free time to calm down from stress. Calm down from the pressure that my world as well as I put myself under. Being someone highly sensitive, mildly impulsive (who has time for that??) and in need of a lot of distraction, I can not-proudly say: in just two days this girl is able to screw up five days of commitment and hard work. 

Back to monday and I have to start the whole thinking- and discussing mental process again. I feel worthless, as an other week had passed and nothing had actually happened to stay. But why be so harsh on yourself? I could give myself a break, but how do I ever reach to achieve any of my goals?

Once in a blue moon, all my dedication and goals stay on the same line during each day and night of the week. I actually hold on to all the little things that could make me become my own ideal person. After months, even years, I find myself so darling dumb, numb and boring that I go back to occasionaly screwing some things up a bit…Until I get back right where I started. I remain restless all together.

cf161f6ef5c29c81da28b2c80d45aa98

 

 

 


1 reactie

Rozengeur & scheldwoorden

Terwijl België wacht op een warmer en zonniger lang weekend, lijkt het er online vrij zomers en speels er aan toe te gaan. Het verbaast me elk jaar opnieuw hoeveel waarde mensen hechten aan die jaarlijkse reis, ongeacht van mijn eigen drang om eens te gaan reizen. Het lijkt op reis en op de kiekjes alsof hun hele wereld een waar feest is en ik vind dat schoon om te zien, zonder sarcasme. De onlinewereld is soms een competitieve strijd om zoveel mogelijk weelde, luxe en vermeend geluk te delen- vermeend enorm sarcastisch.8c63d93abed18ef8d88012b74503449c

De goesting om te genieten, te leven van de liefde en wakker te worden bij rozengeur is wat mij drijft. Ik heb enorm veel goesting in het leven in al zijn dieptes en kronkels. Waarin ik onvermijdelijk vaak bots op het feit dat er mensen bestaan die kunnen uren reflecteren over het juiste wasmiddel voor een bepaalde vlek. Dat er mensen zijn die uren verliezen aan uitpluizen wat anderen hebben. Dat er mensen zijn die nooit praten over de dingen die er toe doen.

 

 

Hoe trots ik dan ben om te leven met mezelf, met een gevoelige geest die onmogelijk aan het oppervlak blijft dobberen om te zoeken naar roddels, vertoon en ego. Zovelen die genageld aan het oppervlak doorgaan en gelukkig leven zonder hun eigen diepte ooit prijs te geven. Zonder ooit te delen of te verwerken wat binnenin knelt. Of er slechts op latere leeftijd tegen blijven botsen en het spoor van alles wat ze opgebouwd hebben bruut kwijt zijn.

Praten met mensen van leeftijd is iets wat iedereen zou moeten proberen. Iedereen die een leven lang geleefd heeft, heeft iets te delen, iets te vertellen, iets waar je kan van leren. Los van vergane en vervlogen tijden en hun esprits, is de zoektocht naar geluk in zijn puurste vorm altijd hetzelfde: zo min mogelijk fysiek en psychisch lijden. Nog nooit vond ik een persoon op leeftijd die altijd vrij van leed, vrij van pijn en vrij van frustratie had geleefd. Sommigen blijven erin leven naarmate ze ouder worden en het oppervlak weg glipt. De anderen hebben fantastische methodes te delen over het verwerken, verlichten -van en de ultieme drang naar positiviteit en uiteindelijk, onverdeeld geluk.

Is geluk dan werkelijk voor mensen die altijd blij en vrolijk zijn? Oh verdomme, gelukkig niet. Momenten van geluk zijn voor iedereen opgebouwd uit verschillende factoren en componenten en zijn onmogelijk na te construeren vanuit uiterlijke impuls.

De adder onder het gras is dat een mentaal en fysiek gezond mens met een gemiddelde dosis empathie en verbeeldingsvermogen onmogelijk intense minuten van geluk kan meemaken, zonder eerlijk de muizennesten en innerlijke vloekmachine te confronteren.

Als iedereen van ons op een bepaald moment in zijn of haar leven tegen een muur moet lopen, en het achteraf voelt alsof je binnenste van verdriet en/of verlies verscheurd wordt, waarom lijkt dit tijdens ons mobiele en vitale jaren dan zo’n taboe? De dieptes
van het leven liggen verweven tussen het duistere en de opklaringen, maar wie is ooit werkelijk positief tegenover de toekomst als het verleden nog voor je neus ligt te stinken? Niemand. Maar dan nog zijn er weinig mensen die het aankunnen om het boeltje te bespreken, uit te klaren, te verwerken.

Zoveel woorden en d18d652ef7253ed9926e0f2cf7fa7134gevoelens blijven hardnekkige taboes. Psychologische hulp zoeken is enkel voor de uitzonderingen en graag stil erover want het maakt mijn meer oncomfortabel dan ik geloof dat jij het nodig hebt. Verdriet wordt gehypet met overstromingen van betuigingen van medeleven die niet langer duren dan drie dagen, met een milde visie op gedrag gedurende een week of twee en daarna kunnen we het niet meer aan om te zien dat jij geen zin hebt om op cruise te gaan en vrolijk te zijn.

En dan ga ik nog eens schrijven over de malheuren van het leven. De mensen houden ervan of verstoten het volledig. Wat ben ik een zure pruim om te praten over de olifanten in de kamer met de oncontroleerbare drive naar positiviteit en empathie. Zwaar hoor, om te lezen hoe je nadenkt over de dingen die wij liever in een hoekje duwen.

Niets is niet eerder doorleefd, doordacht, aldus ook eerder beschreven en besproken en overleefd. Soms wordt het erger voor het zoveel beter kan gaan en dat is ZO schoon. Ik vind dat magistraal en ik bewonder iedereen die durft kijken, durft luisteren, en probeert. Zwijgen geurt niet naar je favoriete bloemen, maar enkel naar de reductie plus je blijft alleen met een probleem. Problemen worden niet opgelost met een paar ongegeneerd en luidkeels vloeken, maar het kan toch deugd doen!

e0ea42faf2f4d82005c664bc851a2b7d

 


Een reactie plaatsen

Twee keer knipperen met beide oogjes

Enkele weken na het incident waarbij sirenes en mijn tranen mijn lief vervoerden richting ziekenhuis in een stroom van vraagtekens, die rest. De stroom leert me dat ik makkelijker zelf doe. Mijn vervelende perfectionisme behandelt de dingen te doen in het leven met een check-systeem. Blijven leven, check. Doel vinden om te leven, check. Check helpt om depressief te worden bij overmachtig gebruik, maar het kreeg er mij evengoed gezond en wel uit.

Niet iedereen is een check-mens. Check-mensen hebben overigens geen checks te maken bij de mensen rondom zich. Die doen dat zelf. Al kan dat blijkbaar wel eventjes duren in sommige gevallen. Aan de zijlijn zijn de meningen ondertussen verdeeld geraakt. Enkel wij twee in de loopgraven, hij weet niet wat te doen en ik kan niets doen buiten alles in vraag stellen. Check, want in vragen stellen ben ik goed!

We spraken ooit na dagenlang virtuele filosofische gesprekken af. Het beloofde alles of niets te worden en de sfeer was veelbelovend. Hij kwam een uur en half te laat toe als de verstrooide professor met een klein schuldig glimlachje en een ondeugende blik in zijn ogen. De treinen reden op andere uren dan hij dacht, maar of het de trein of zijn fout was, hielden we in’t midden. Ik nam een sigaret tegen te zenuwen en hij vroeg ook eentje, want die was hij vergeten kopen. Oh jee dacht ik, zo eentje. Niettemin was ik tien minuten later alle verstrooidheid vergeten terwijl ik kennis maakte met een complexe, intelligente geest. En mijn god, wat was hij charmant! Om nog maar over de fraaie verpakking te zwijgen…

Na de lange weg die ik ploeterend had doorstaan, verwachtte ik niet dat ik me snel kon openstellen aan iemand. Tot hij daar stond met die verrekte schattige glimlach en uiterst originele, oprecht spontane complimenten. Slechts twee keer sliep hij nog in zijn oud bed, want zonder het goed en wel door te hebben was mijn bed het onze geworden. Het ging goed, méér dan goed, dus geen redenen om te zeuren, oude gerelateerde vrouwtjes en norse mannetjes! Leven niet moeilijk maken als het wel eens meezit, check!

Bijna een jaar verstreek waarin ik mijn absoluut beste en gelukkigste momenten heb beleefd, allemaal met hem aan mijn zijde. Achteraf bekeken is het zo zonde hoe weinig we ons herinneren, of ik me herinner althans. Ik wil nu graag putten uit concrete ah-ah momenten, maar alles wat ik zie is die alles overheersende blik en glimlach. Toen werd hij bang. Niet van mij, maar van buiten. Hij werd bang om haast ademen en kon op elk moment van de dag een vreselijke paniekaanval krijgen en mijn naam roepen op een manier waarop kippenvel een zacht uitgedrukte manier is om te zeggen dat ik perplex stond.

We zochten hulp natuurlijk. Onze families stonden klaar om dat goed passende jong stelletje duifjes te ondersteunen. Hij kreeg hulp in het ziekenhuis. Meerdere hulpverleners, meerdere therapieën, goede dagen, slechte dagen, een blogstuk van mezelf.  (Déjà trois fois maladie) Toen hij terug naar huis kwam, nam ik zelf verlof om bij hem te kunnen zijn. De man die thuis kwam was niet dezelfde als in het diepste van mijn geheugen. Hij was nog steeds bang en met horten en veel meer stoten zocht hij ook buiten de kliniek bijstand.

Twee weken geleden bleek geen van deze hulpacties genoeg vruchten afgeleverd te hebben. Een zware paniekaanval en hup, terug naar afdeling. Op wacht. Wachten op een vervolgtherapie elders, die specifiek kan helpen. Het is niet onmogelijk en het is oplosbaar. Mijn man lacht terug, soms, geniet terug, soms. Maar ook soms is de paniek zo veel groter dan alles anders en kan niemand van ons hem helpen om terug even groot te worden als hij is. Dan heb je hulp nodig, want daarvoor bestaan die dingen. Dus wachtlijst, check.

Gegeven de maanden die nu aanmodderen waarop er nog steeds wordt gewacht en gezucht en gehoopt, lijken mensen het normaal te vinden dat ik afstand neem. Ik wil geen afstand, maar ik wil hulp, vooruitgang en ’s avonds met mijn hoofd op zijn schouder indommelen en hem toefluisteren dat dat het beste plekje op de wereld is. Al heb ik anderen voor veel minder verlaten, en ook al weet ik niet hoever mijn eigen draagkracht nog voort kan, geloof ik dat ik niet in staat ben om afstand te nemen. Verlaat je iemand die voor de tweede maal geveld wordt door kanker? Geef je je wensen in het leven zo makkelijk op? Weet iemand ooit wanneer juist de emmer over zal lopen?

Dat is blijkbaar iets anders…voor sommigen. Of misschien denken mensen dat ik te romantisch aangelegd ben, maar dat kan tegen vallen. Ik geloof niet in de ware, maar als er iets is om in te geloven, dan geloof ik in hem en in ons. Niet nu, maar het team dat we waren. Wie dat niet begrijpt, wordt bij deze vriendelijk gevraagd om de tandjes op elkaar te houden. Wie dat wel begrijpt, honderd malen dank! Slechts enkelen, vaak oudere zielen, bevestigen hun begrip en medeleven en knipperen twee maal met beiden ogen volledig in slow motion. Deze mensen snappen het, maar komen dan weer woorden tekort.

Ik zoek maar ik vind niemand om hierover mee te praten. Iemand die weet hoe moeilijk het is aan de zijde van. Een gesprekspartner die weet hoe die blikken je neerschieten als je zegt dat je iemand steunt die volgens hen “moet stoppen met zich aan te stellen”. Hup hup het leven is niet plezant, bed uit en gaan werken. Tuurlijk is het leven niet plezant, dat zien we naast het bed ook. Het feit dat jij iedereen eruit wilt en de wijde wereld in wilt sturen is een teken van verstoppen en vermijden van de waarheid die je niet wilt of durft te kennen. Graag iemand zonder kotjesdenken en iemand die ook durft vloeken als er wordt getwijfeld in eigen hersenkwabben. Gewoon zeggen zoals het is, check.

Maar wie ben ik om te klagen over mijn gemis, mijn bezorgdheden, mijn ongeduld? Weet ik me geen houding aan te geven zoals het moet en neem ik het mezelf daarna kwalijk. Stellen we allemaal onszelf in vraag wanneer een gesprek twee kanten op gaat over hetzelfde onderwerp. Hij is diegene die ontwaakt in het bed dat niet het zijne is, hij is diegene die moet luisteren naar de regels van verpleegkundigen, hij is diegene die zich verrot zweet als de paniek opwelt, hij is diegene die moet vechten en blijft vragen; maar hoe dan?

Goede vragen stellen, check.


Een reactie plaatsen

Exchange love

Our worlds never did meet anywhere or anytime

they seemed humble yet already equal and similar

Senses are lifted stretched up and down on their own

different bodies feeling the same with but without

His sigh is often born out of my very lungs

as my courageous talks made out of his passed joy

This is the core of highlighted, versatile emotions

presently and previous always catching every expression

there’s hardly room for breathe besised receiving flashes

Though we go on searching for more this thrill

these instincts are barely connected to ever hold rest

He’s got caught up in this labyrinth of negative acceptance

taken by the stream of his storm I never leave the topdowns

This exchange goes silent back and forth inbetween

No one sees and none of us the grasp on how to explain

Is there ever a reason why not to fully love ‘til nevermore

for the feelings we never cease to share whether we breathe

This complex connection and sharing of profondness

wasn’t that what we all sang about, wishing it to happen

regardless of how it might turn out,

we love and take this chance to exchange