Een reactie plaatsen

New dawn

that fresh morning gaze to remember

all that is gone was never a loss

all ahead is tumbling ‘round the corner

merely flesh and shaky bones

staring at that gaze that is my own

looking at the creature on hold

merely brain and witty mouth

sculping fresh view at dawn

wondering ‘bout the creature ahead

is it a deep sigh or a cold shiver

bruising, craving and jumping ‘round inside

when crossroads on next gaze

Advertenties


Een reactie plaatsen

Rouwen om mijn maatje

Wanneer de brute confrontatie en absurde botsingen tegen de feiten uitgewaaid zijn

de opeenstapeling van sleur en gewoonte van weleer de uren bezetten,

sta ik sindsdien elke ochtend op met al jouw mooie spreuken in mijn hoofd

Oh, mijn grootvader en zijn grote, gedurfde uitspraken over het leven

de herinneringen aan eindeloze avonden met wijn en hoop

gedreven door zijn expressieve stem, zijn rake en gewaagde humor

Over de koffie haal ik ze boven in opdracht de dromen te verjagen

waarin ik hem nogmaals verlies en een dubbelganger me versteend,

de jacht van het onderbewuste naar de spiegeling van immens verdriet.

Dan stap ik de wijde wereld in met mijn blik op het wijde

mijn pepe met zijn grenzeloze dromen en zijn onbeperkt vertrouwen,

in mijn toekomst, in mijn persoon, in mijn kracht.

Het is als dagen en dagen vastzitten op het draaimolentje in de speeltuin,

het doordraven van alles rondom jou met je jas geklemd tussen de as

Rennen, Céline, je moet hollen en wel snel genoeg

of de molen verslind je en verkruimelt al je wilskracht,

de jacht van de maatschappij op het voelen als de mens.

Broos en klein maar dapper zoek ik mijn vlucht in de molen

het bezig blijven is zowel een smerige vloek als de welkome rust

Op terugweg herinner ik me zijn meest bedroefde gezegdes,

uit tijden waarin ik met hem even veel raakpunten kon vinden,

van frustratie en een overvloed aan immobiliserende emotie

Het einde van de dag is telkens de conclusie van het hele verhaal,

de familiale kameraadschap, de genetische overeenkomsten en meer

Misschien doe ik dit niet helemaal slecht, want wat is rouwen ook?

Aan rouwen heb ik geen vergelijking, door duur en intensiteit,

nee, wat wij samen hebben besproken en beleefd; een apart ritje.

Vroeg op de avond gooi ik de handdoek in de ring

ik moet lezen, alles achter me laten, eindeloos en onbevredigend slapen

Mijn maatje loslaten is als de zon die opkomt en een schaduw die over me neerdaalt,

waarin ik alle goesting, inspiratie en extra kick kwijt raak

de jacht van mijn verdriet naar de rust en het opnieuw ontwaken.

 

 


Een reactie plaatsen

Vrouwen zijn als golven

ze is de vrouw die stilletjes een kaarsje doet branden, geëmotioneerd door de vrouw die zichzelf in de metro verbrandde door bovenop haar kind te springen

ze is de vrouw die tijdens haar ochtendwandeling iets breder, iets wulpser zwiert met haar lichaam door het vooruitzicht van een mooi dag

ze is de vrouw die een lange film na driekwart van de speeltijd bekeken te hebben, moet afzetten omdat haar lijf schreeuwt om die confrontatie niet meer aan te gaan

ze is de vrouw die al eens gemeen is als uiting van frustratie maar geen lievere woorden vindt om te zeggen: hou me vast

ze is de vrouw die haar eigen keuzes maakt en haar eigen stijl zelfzeker belichaamt, maar die ene dag op dat ene moment, wordt de kritiek ondraagbaar

ze is de vrouw die zomaar in het midden van de dag zin heeft om te dansen en te zingen, of om iedereen die het nodig heeft spontaan een knuffel te geven

ze is de vrouw die binnen blijft en zich verstopt achter een deken, omdat het soms niet anders kan

ze is de vrouw die tracht haar leven te structureren door eeuwige lijstjes te maken, om ze dan de helft van de tijd vergeten te bekijken

ze is de vrouw die tranen sust van anderen met de grootste empathie en zachtste stem om iedereen tot bedaren te krijgen

ze is de vrouw die veranderd in een leeuwin wanneer haar en haar geliefden of zichzelf onrecht aangedaan wordt

ze is de vrouw die een glas te veel drinkt en wel eens dingen vergeet, omdat het soms te veel is

ze is de vrouw die instinctief aanvoelt wanneer je die kleine verrassing het meest deugd zal doen

ze is de vrouw die twijfelt over haar levenskeuzes bij het proeven van een slechte koffie

ze is de vrouw die weet wat jij wilt, van de melk in je thee of het merk kleren of de manier waarop je het liefst aangesproken wordt

ze is de vrouw die honderd keren naar het toilet loopt om even te puffen, te zuchten, een windje te laten en een traantje weg te vegen

ze is de vrouw die als ze hongerig is, kijkt alsof ze je hart zal scheuren uit je borstkas om zich tegoed te doen aan jouw verdwaalde blik en het druppende bloed

ze is de vrouw die in één blik naar de spiegel toe het niet kan laten om nog drie keer voor de spiegel te gaan staan en draaiende poses te maken

ze is de vrouw die droomt van een reis naar een ver land, waar het nooit regent, of waar het ijsjes regent of waar ze oneindige krachten heeft om te zwemmen en extra ontbijt kan eten

ze is de vrouw die bij elke hoek weet dat de kans klein is dat ze terug tegen iemand zal aanlopen, en het dan toch weer doet

ze is de vrouw die vastzit in de knoop in haar maag, gedraaid aan haar emoties voor iemand

ze is de vrouw die verschijnt in een oogwenk en een idee brengt dat het daglicht doet klaren

ze is de vrouw die twintig gelijkaardige vragen kan stellen aan dezelfde vriendin, om er daarna veertig glorieus te beantwoorden

ze is de vrouw die plannen maakt en ondertussen een beetje wipt op haar stoel van opwinding

ze is de vrouw die denkt dat er voor elk probleem een oplossing is, maar toch telkens het gevoel heeft alsof ze eerst de weg uit het labyrint moet zoeken

ze is de vrouw en alle vrouwen hierboven soms allemaal op één dag. soms ook niet. daarom zijn vrouwen als golven.


Een reactie plaatsen

Exchange love

Our worlds never did meet anywhere or anytime

they seemed humble yet already equal and similar

Senses are lifted stretched up and down on their own

different bodies feeling the same with but without

His sigh is often born out of my very lungs

as my courageous talks made out of his passed joy

This is the core of highlighted, versatile emotions

presently and previous always catching every expression

there’s hardly room for breathe besised receiving flashes

Though we go on searching for more this thrill

these instincts are barely connected to ever hold rest

He’s got caught up in this labyrinth of negative acceptance

taken by the stream of his storm I never leave the topdowns

This exchange goes silent back and forth inbetween

No one sees and none of us the grasp on how to explain

Is there ever a reason why not to fully love ‘til nevermore

for the feelings we never cease to share whether we breathe

This complex connection and sharing of profondness

wasn’t that what we all sang about, wishing it to happen

regardless of how it might turn out,

we love and take this chance to exchange


Een reactie plaatsen

Before the end of this

even now when things start to get better

all of me refuses to rest upon them times

the end of this shall no longer end me.

helplessly immobile; unable to faint

coughing to free thorns from my throat

my melancholy is trapped in a coma

please do let me crash in fluzzy covers

hold me to tell me no missing ahead

kiss the side of my trembling neck

let love overcome the end of this