All the women in me go…

Een reactie plaatsen

Advertenties

This gallery contains 4 photos


Een reactie plaatsen

Zilver voor praten

Een mens is gemaakt uit zoveel facetten, dat het onmogelijk te bepalen is wie iemand is. Voor je begint te staren en weg te dromen, zie het meer realistisch dan een domper. Elk facet staat voor een rol die we vervullen in ons leven, een bepaald gedrag die een bepaalde situatie veroorzaakt, en de linken die we zelf leggen onderling.

Rollen zijn duidelijk, want als je bij je collega’s exact dezelfde persoon bent dan bij je vrienden of bij je ouders, zou de job behouden minder evident kunnen worden. Of juist omgekeerd. Wat gedrag betreft, hebben we zoveel mogelijke emoties en reacties om te projecteren dat het soms onvoorspelbaar lijkt om onszelf of iemand anders te doorzien. Als iemand mij persoonlijk aanvalt, zou ik het logisch vinden dat ik mezelf ga verdedigen op een louter verbale manier. In de realiteit kunnen de emoties van het moment me evengoed verstenen of bewapenen.

Dit sociaal gegeven maakt het makkelijk voor mensen om maskers op te zetten en verschillende levens te leiden in een kwestie van uren. Het zit werkelijk overal van kliekjes, tot roddels, tot politiek, tot bedrijfscultuur, tot familieraadsels enzoverder. Wat bijna altijd buiten beschouwing wordt gelaten in deze wirwar van rollen is integriteit en eerlijkheid. De begrippen op zich worden ook vaak verkeerd gebruikt.

Ben je eerlijk als je een wildvreemde uitscheldt omdat hun haren ongewassen zijn? Waarschijnlijk wel. Ben je eerlijk als je in elke rol opportunistisch te werk gaat, zonder te knipperen? Waarschijnlijk wel. Ben je eerlijk als je roddels doorvertelt aan de betrokkenen? Waarschijnlijk wel. Ben je eerlijk als je toegeeft dat geruchten je aan het twijfelen zetten? Waarschijnlijk wel. Houdt dit gedrag jouw integriteit intact? Waarschijnlijk niet.

Tenzij jouw integriteit inhoudt dat je arrogant, roekeloos, ondoordacht en grof bent. Eigenschappen die haast niemand zichzelf wilt toe-eigenen, maar toch maakt iedereen zich er wel eens schuldig aan. Voor mij persoonlijk zijn roddels het grootste sociale vergif. Mensen beweren dat er waar rook is ook vuur is, maar volgens mij is dat enkel hun eigen haagje dat begint te smeulen. Toch verspreiden deze dingen zich vaak sneller dan levensbedreigende, besmettelijke ziekten.

Vrije meningsuiting heeft in oorsprong geen linken met het direct mensen kwetsen, of met de luidste stem te willen zijn, of met pochen en arrogantie, maar in werkelijkheid schuilt er achter deze maskers nog meer dan vernoemd. Jaloezie, frustraties en verschillen worden in de media, over keukentafels, in refters en online botgevierd  alsof het snoepjes zijn tijdens Halloween.

De verschrikking is pas compleet wanneer de mensen hieraan schuldig ook geen enkele vorm van zelfreflectie of oprecht berouw hebben aangeleerd. Enkel slaan in het wild en zoveel mogelijk mensen onderweg raken en er zelf beter uitkomen. Vaak als maskerade voor eigen emoties en onbekende gebeurtenissen die zich van binnenuit een weg naar buiten vreten. Het typische Vlaamse doofpot-sausje voor gevoelens.

Waar media er in slaagt om kinderlijke politieke ruzies nog meer te profileren als zijnde intellectueel het niveau van een voetbalmatch, hebben mensen vaak weinig goede voorbeelden. Die mensen krijgen dan kinderen en leren hun kinderen dezelfde technieken om te krijgen wat ze willen. Of negeren hen in ultiem egoïsme. Vragen stellen, twijfelen en tijd nemen om na te denken zijn concepten die we nog moeilijk geloven en/of doorgeven.

Maar, hoe anders gaan we onze jonge, onschuldige kinderen leren om een eigen mening op te bouwen als ze het gewend zijn om enkel te luisteren naar diegene die het luidst roept? Of hoe leren ze waarheid van leugen onderscheiden als we zelf geen twijfel introduceren en afbakeningen maken tussen veronderstellingen, vooroordelen en feiten? Hoe leert de mens een onafhankelijk, respectabel en integere persoonlijkheid te vormen, wanneer hun omstaanders zelf nog zitten te gooien met de potjes in plaats van de bloemetjes? Ook wanneer het niet om te lachen is…

De wereld is snel, luid en hevig. Iedereen probeert te overleven, te leven en uiteindelijk, al is het voor even, gelukkig te zijn. Geluk is meer dan uiten, maar ook introspectie en soms hard werk. Blij zijn, is pas doorgaand als je het kan delen en geven. Roepen en roddels zijn net het omgekeerde. Ze zijn de doorns die in je ogen prikken, maar tot mijn ongenoegen geen tongen verlammen.

Goud is zeg maar, mijn ding niet. Ik hou er niet van en ik geloof dat het gesproken woord niet onderschat mag worden. Conversatie houdt ons samen als mens en als maatschappij. Maar spreken is een delicaat gegeven en de kunst van perceptie en hoeveelheid is een finesse. Een soort kunst in een zilveren omkadering waarin je naar jezelf kijkt en je ofwel snel wegdraait, leeg staat te staren, of nog even tijd hebt om je gekke bekken te trekken.


Een reactie plaatsen

Cultuur leeft!

Overal zijn de naschokken van Carnaval (Aalst, duh!) duidelijk zichtbaar. Het begin van de vastenperiode is ook voor mij gestart met deelname aan Dagen zonder vlees (in mijn geval 40 dagen vegan). En traditiegetrouw hoort daar ook een hoop gemekker en geklaag bij over carnaval en de voorbije editie.

Geboren en getogen Aalstenaar ben ik het wel gewend om wat commentaren over mijn stad te slikken, ah soms gooi ik er zelf een paar kruidige opmerkingen tussen. Het is een stad van grote verschillen, diversiteit, maar vooral veel cultuur. Lach gerust, maar doe het dan wel stil want cultuur hangt op veel manieren samen.

De geschiedenislessen in de klas voor het verkleedpartijtje en bezoek aan de kermis waren voor ons altijd een hoogtepunt. Elk jaar maken de kinderen hun eigen affiche voor het carnavalsfeest. Hierbij wordt ook telkens een prijs uitgereikt en zijn zeer creatieve inzendingen een vaste trend.

Onze carnavalsstoet is één grote pracht en praal en van een ongekend origineel en bovendien grappig kaliber. Dit doet niemand ons na! Dit vereist kunde voor snijden van poppen, kennis voor de praktische kant, kostuums kunnen maken, make up enz. De idee dat de Aalstenaar dom is, kan dus enkel komen van pure jaloezie.

Ik snap het wel, ten tijde waar mensen nauwelijks hun eigen buren kennen dat carnaval een vreemde gebeurtenis lijkt. Want oh wee dat wij drie dagen niet geven om rang of stand en met iedereen praten, met iedereen plezier hebben en met iedereen lachen. Het juist gebruiken en verstaan van humor is volgens mij ook een directe link naar intelligentie, maar wie ben ik om daar zekerheid over te brengen.

We zetten alles op z’n kop en vieren allemaal samen. De echte carnavalist maakt geen schade aan een anders eigendom, vecht niet, praat met iedereen en is ongelofelijk onnozel en blij en uitgelaten drie dagen lang. Als je de krant leest, is het duidelijk dat dat een unicum is want overal is er misdaad en vernieling, om nog maar te zwijgen over de lange gezichten, geklaag en gezaag, onverdraagzaamheid en uiterste verveling.

Neem een kwast en ga oefenen, zeg ik u! Heb je geen zin in feest en vrolijkheid? Verbondenheid tussen mensen uit dezelfde streek? Geen probleem, ga dan weg en zwijg. Niemand verplicht je hier te wonen. Niemand verplicht je naar carnaval te komen. Versta je het concept niet van carnaval? Geen probleem, plaats op de aardbol genoeg!

Voor mij is carnaval een traditie en mijn enige trots over deze vreemde geboortestad. Het is een vlucht en een paradijs voor de overbelaste volwassene en elk jaar ook weer een keerpunt. Dit jaar leerde ik wat over make up (zie foto). Wie weet waar het mij volgend jaar naar toe zal brengen, maar één ding is zeker; Carnaval blijft in Aalst en Carnaval leeft meer dan ooit. 


2 reacties

Mannen(r)evolutie

Wanneer ik mensen hoor zeggen dat feminisme hier niet meer nodig is, gaan alle cellen in mijn lijf een beetje beven. Even goed wanneer ik terloops een voorstel hoor over teksten volledig in vrouwelijke vorm te gieten. En al zeker als ik mensen in de pers hoor uitspraken doen over de huidskleur van de daders in Keulen.

Ben ik dan de enige die vind dat veel mannen in onze maatschappij zichzelf met hun kennis over het alledaagse leven, vrouwen en seks enorm overschatten? Als ik zo eens rondkijk en -hoor, merk ik vooral dat onze jongens aan moedersrok vast hangen tot de “last” overgedragen wordt naar een partner. Om daarna onbeholpen alleen te vallen. (Uitzonderingen bevestigen de regel)

Want ochot dat ventje, zeggen ze dan. De moeders die hun hormonen botvieren door vooral zoons met een knipoogje vrij te stellen van taken, helpen en/of discussie.  Tegelijk zijn ze dan wel zo irrationeel om tegen jongens te zeggen dat huilen niet mag. Alsof iemand kan koken al huilend, de brandweer zou nogal werk hebben.

Ondertussen worden de meisjes ook groot. Gezien de emancipatie van voorbije decennia, doen ze dat ook zeer goed. Over het algemeen kunnen we zeggen dat anticonceptie en onderwijs ons leven als vrouw onherroepelijk, oneindig verbeterd hebben.(Heiiiil) Niets mis mee om daar trots op te zijn.

Op een dag komen vrouw en man dan samen, in de heteroseksuele meerderheid. (ik behoud me van het spreken over andere modellen, gezien gebrek aan ervaring) Man en vrouw gaan in de meeste gevallen beiden aan het werk buitenshuis. En dan komen we ’s avonds thuis en blijkt tot grote ontstelling van veel jonge vrouwen, dat de partner niet weet hoe een overschrijving gebeurd, nog nooit afgestoft heeft, en graag hemdjes draagt maar niet weet hoe het strijkijzer eruit ziet.

Laat me duidelijk wezen dat ik aanraad dat iedereen zijn eigen huishouden regelt en verdeeld naar eigen wensen en behoeften. Daarnaast vind ik het ronduit schaamtelijk dat een (groot) deel van onze jonge mannen nog steeds incapabel zijn om zelfstandig voor zichzelf te zorgen. Moeders (en vaders alsjeblieft!), wat ben je met liefde als uw vrouw het aftrapt en je elke week nieuwe onderbroeken moet kopen omdat dat wasmachine even goed een buitenaardse machine kon zijn?

Toch zijn er die wel veel geleerd hebben hoor. Mannen die alles aangeleerd hebben thuis, om het daarna nooit meer te hoeven doen. Dat zijn doorgaans het soort partners die na het koken een cadeautje verwachten zoals een kleuter verwachtingsvol kijkt naar zijn moeder en zegt : “mama ikke op potje flink eweest!” Is het alledaagse leven dan niet normaal en vrij van hitlijsten?

Het is volgens mij tijd dat we eens gaan investeren in onze jongens en mannen. Waar vroegere feministes spijtig genoeg vaak anti-man waren, ziehier de nieuwe generatie die gelijkheid en gelijkwaardigheid voor iedereen nastreeft!

Het zit vaak verscholen in gebrekkige educatie en dat kunnen we niet enkel op ouders en niet enkel op scholen steken. Beide partijen zijn even schuldig als een jonge kerel gelooft dat alle vrouwen houden van sodomie, dat alle vrouwen spontaan klaarkomen van penetratie of dat anticonceptie iets is voor enkel vrouwen. Om nog maar te zwijgen over de angst van vagina’s bij jongeren. De box van Pandora!

Dan heb je de grote mannen van de politiek die in de pers komen vertellen over de gebruiken van andere culturen en de huidskleur van aanranders en verkrachters. Die grote mannen die nog nooit de cijfers over huishoudelijk geweld hebben bekeken in België,  die grote mannen die nog nooit in een overvolle metro hebben gestaan met een rokje aan, die grote mannen die nog nooit gehoord hebben over #wijoverdrijven niet en die oh-zo grote stoere mannen die graag hemdjes dragen, maar geloven dat de kaboutertjes in de wasmachine alle kreuken komen stelen.

Onze grootmoeders beginnen al te klagen dat de jongens beter terug naar het leger kunnen en dat er geen ‘echte’ mannen meer bestaan. Waarop ze eigenlijk doelen is dat veel mannen geen verantwoordelijkheidszin meer hebben. Vroeger konden ze ook zoveel niet, maar ze waren gebonden aan de regels der zeden en het sprookje van het huisje, tuintje, boompje en kindje (of een stuk of vijf). Dat laatste eist wel een bepaalde toewijding toe tegenover werk en leven…

Gelukkig zijn we uit de jaren ’50 geraakt en hier belandt, want zo blij was men toen toch ook niet. Maar mannen, laat eens uw tanden zien! School jezelf bij, wees zelfstandig, paraat, en flexibel. Zonder zagen, zuchten, en aanstellerij. Evolueer en ga de revolutie aan tegen de verschuiving van de discriminatie, want daar vrees ik mettertijd echt wel voor.

Gloria Steinem zei ooit: “We zijn zelf de mannen geworden die we willen trouwen”. Ik vind het zo triest dat het evenwicht van zelfontwikkeling zou moeten verschuiven, of al verschoven is. Geen enkele persoon en niet in het minst, de maatschappij, gaan erop vooruit gaan of gelukkiger worden als vrouwen overal de baas zijn. Om de simpele reden dat een onevenwichtige omgeving doodsaai en frustrerend is. Gelijkheid en gelijkwaardigheid zijn niet mogelijk als er een deel niet aangesproken wordt.

Uiteindelijk maakt het toch niet uit welke keuzes je maakt in leven. Studeren of niet studeren. Arbeider of bediende. Gematigd of perfectionistisch. Kinderen of niet. Huis of niet. Vaste partner of niet. Geen haan die gaat kraaien als je jouw keuzes met overtuiging en verantwoordelijkheid waarmaakt. Het kieken dat dan wel nog kraait, mag je gerust selectief niet horen.

 


Een reactie plaatsen

Boetseer-de-vrouw

Alleen de titel van dit stuk suggereert een 101-delige boekenserie met een storm van verontwaardigde recensies van beide seksen. Zelf leg ik gewoon graag de lat hoog en heb ik geen problemen om jullie aandacht te trekken door middel van een beetje schoktherapie hier en daar.

Nu dit is een onderwerp dat reeds veel beschreven is doorheen generaties en ongelofelijk veel mensen met fantastische goede bedoelingen. Maar feministische opiniestukken zijn niet aantrekkelijk, hoe spijtig ik dat ook vind. Toch, zit ik ergens mee en wil ik jullie vertellen hoe ik me daarbij voel en nodig ik jullie uit om tijd de maken en de galerij met foto’s in bijlage van Carol Rossetti te bekijken. Ze zijn revolutionair bevrijdend en kunnen absoluut niet genoeg gedeeld worden.

Mijn probleem is namelijk een niet zo ongewoon probleem. Veel mensen krijgen er mee te maken in hun leven, of ze nu man of vrouw of trans of genderneutraal zijn. De moeilijke periode door de ziekte van mijn lief heeft ervoor gezorgd dat mijn lieve zachte geest destructief minimum zes kilootjes eraan heeft gevreten. Ah, zes kilootjes. Een makkie na het verliezen van 25 kg, niet? Euhm nee. Dat verschil maakt dat mijn kleren de hele dag ongemakkelijk zijn, ik opeens in een andere geconditioneerde Flair-categorie val en ik angstig soms geloof dat mensen me op straat bekijken omdat ze het wel gezien hebben. Dat laatste is dikke larie en apekool en toch krijg ik die bastard niet weg.

Ga me niet vertellen over vermageren en gezond eten en al die plat gekauwde kennis. Ik hoef ook geen pseudo-middeltjes of crash-diëten, want die illusie is alleen maar meer fataal zelfdestructief. Been there, done that. Zes kilo is op zich niet erg, en nee, ik voel mezelf niet lelijk. (HA!) En misschien is dit een probleem dat je te persoonlijk vindt om over te schrijven. Mogelijk, mogelijk. Maar kent er iemand het concept emo-eten en wilt er iemand de nooduitgang tonen a.u.b.?

Gezondheidsredenen ben ik al lang gepasseerd. Ik heb de hele winkel pesterijen, tranen, afzonderingen, sporten, diëten en de hele mallemolen reeds ontelbare keren doorgaan sinds de leeftijd van 5jaar. Op een dag vind je… de acceptatie met jouw maatje 40 omdat je je zo het prettigst en aantrekkelijkst voelt. Maar bij 42 ga ik zweten, lichtjes mezelf vervloeken, nachtmerries krijgen van hoe ik mezelf vroeger als bijna 100 kg zware jonge twintiger moest voort slepen. En hoe sta ik mezelf toe van niet altijd de boog gespannen te laten staan? Want is er een mens die me kan vertellen hoe je omgaat met emoties als je net gestopt bent met roken, een nieuwe job begint, insomnia,  je partner in het ziekenhuis ligt met oncontroleerbare paniekaanvallen en je nauwelijks tijd hebt om jezelf een deftige maaltijd te bereiden? I say, ice ice baby!

Het valt me wel op dat mensen minder complimentjes geven over mijn uiterlijk. Op straat word ik meer bekeken als een rare, exotische diersoort in combinatie met mijn stijl dan als een vrolijke jonge vrouw. Beter nog, mensen die je kent en die je een tijdje niet gezien hebt omdat je jouw wereld probeert te redden van de verdrinkingsdood, kunnen het niet wegsteken dat ze het moeten zeggen of moeten staren naar jouw iets dikkere buikje, en voller gezicht etc. Hey, hallo? Mag ik nog een beetje ademen pleassssse?

Ik doe lekker waar ik zin in heb, denk ik dan. Maar dit is niet hoe ik mezelf op mijn best zie. Hoeveel ik er ook over nadenk, is dit iets waar ik me over schaam. Waarom ben ik zo streng? En vooral, hoe geraak ik van dat mottig emo-eten vanaf? Iemand? Eenmaal, andermaal? Ik ben verkocht aan de conditioneringen van de Flair-generatie en mijn opvoeding van onzekere, lieve, altijd even perfecte huisvrouwen.

Uiteindelijk zal ik wel stoppen met erover te lopen bitchen en het gewoon aanpakken. Momenteel zit ik vast in de fase waar ik probeer, maar net niet goed genoeg om effectief te veranderen. Sommige dingen hebben tijd nodig, en ik eis mijn zucht-vloek-boef periode op met onmiddellijke ingang verdorie! Geef mij dat stuk chocolade en zwijg of ik breek je af zodat je huilend in een hoekje je kan afvragen of ik last heb van PMS. #epicfail

Mijn derde oog ziet alles. Elke dag zie ik zoveel meisjes en vrouwen waarvan ik de onzekerheid en zelfhaat zo kan ruiken alsof ze ontwaakt zijn met de geur van verse gekookte spruiten en daar een hele dag aan gaan snuffelen. Mijn hart smelt bij die aanblik van pure tijdsverspilling. Het liefst zou ik ze allemaal willen knuffelen, een linkje geven naar de foto’s van Carol Rossetti en samen op pestkoppen gaan hameren met een bevrijdende preek. Maar ah, dan schrijf ik maar een blogje.