Een reactie plaatsen

Het draait

Er zijn twee mogelijke tragedies in deze wereld: het niet krijgen wat je wil en het wél krijgen. (c) Oscar Wilde

Die dag tijdens een korte wandeling, onder het neuriënde gezoem van mijn hoofd, de twijfelachtige middagzon en de overrompeling van het lunchuur:

het kind in onderhandeling met mogelijke grootouder over het soort snoep dat het vandaag kan verkrijgen, twee tienermeisjes spreken over een onbewaakt moment waar de ene overvallen wordt door een opmerking over haar “outfit” komende van het andere geslacht en de impact op haar frêle zelfbewustzijn zonder het zelf bewust te zijn, de jonge man aan de kassa met een flesje cola die luistert naar zijn vriendin die vertelt onder het zwieren van haar weelderige haardos over hoe ze schrijft, twee stevige bouwarbeiders in gesprek boven de brooddoos die zonder gêne gaat over omstaande vrouwen, de middelbare vrouw in de rij om een broodje te kopen met de uitdrukking alsof ze zichzelf voor de kop kan slaan omdat ze daar staat, een zichtbare gekwetste vrouw met een mandje vol snoep die nauwelijks merkbaar verder stapt en snel een angstige blik werpt op anderen, een vrouw die defensief bevestigd te blijven om te letten op de zoon van de andere vrouw die deze hevige connotatie enkel beantwoord met haar blik, de kapster aan de deur van haar salon die elke voorbijganger van kop tot teen bekijkt en terwijl haar rook ongeïnteresseerd uitblaast, de grootmoeder op wandel met een lege buggy waarin enkel een dekentje de herinnering nalaat van een kind met kou, een groepje stoere jonge jongens komen uit een fastfoodtent met vertwijfelde blikken over de terugkeer naar school en dergelijke, een jonge vrouw met een speels dotje op haar hoofd danst bijna zichtbaar de winkelvloer af met muziek in de oren, een middelbare deftige man zoekt met zichtbare precisie tussen de rekken met afprijzingen, jongeren aan de bank die bankkaarten doorgeven waarbij eentje opeens roept ja hij heeft geen geld en dan iedereen spontaan gaat lachen, oma met kinderwagen met daarin een heel jonge baby die niets hoort en rustig doorslaapt terwijl de mama tussen homeopathische middelen keuzes afweegt met haar moeder, een groep kinderen die schijnbaar vrolijk hand in hand passeren met traditiegetrouw één kind die een boze blik werpt, de kassierster met wallen die haar expressie domineert, twee mogelijk zussen in dikke winterjassen in een hevig gesprek die eigenlijk helemaal niets in de winkel bekijken, een troste jonge vrouw met een hele collectie dure make up die uitlegt aan har vriendin waarom ze bepaalde kleuren gekozen heeft en voor wanneer, de oudere man met de kleren van een professor die de winkelbediende een extra rondje laat maken rond het aanrecht waarbij ze tegen een stapel dozen loopt en zenuwachtig vergeet wat hij nodig had, een mooie vrouw in een heel grote auto staat stil aan het zebrapad en zingt met lichte opgekropte woede op haar gelaat mee met de radio, een mannelijke fietser rijdt me bijna omver maar draait zich om met een brede glimlach om zijn excuses aan te bieden waarbij hij bijna net hetzelfde veroorzaakt bij iemand anders, een volle auto op plankgas rijdt duidelijk niet graag aangepast aan stadsverkeer, en nog een honderd aantal voorbeelden.

En ik dacht. Zie dat nou, allemaal zo belangrijk.

Vandaag ben ik overtuigd dat iedereen alles doet uit liefde. Liefde vragen, zoeken, willen, hunkeren, bereiken, smeken, opdringen. Voor zichzelf. Voor anderen. Van zichzelf. Van anderen. 

En alles wat we doen en alle nuances en middelen en beweegredenen, alles tussen begin- en eindpunt is tijdverdrijf op zoek naar bevestiging, erkenning, intimiteit, persoonlijkheid, sensualiteit, erotiek, waardering, of liefde in al zijn of haar mogelijke vormen.

Dat was de wereld vandaag. Ik zag jullie en jullie waren bezig met een zoektocht naar liefde. Het lijkt niet te lukken, maar de wereld draait door.

d37994d5f7b4b5aaf966b8359761f853

 

Advertenties


Een reactie plaatsen

Trial & Error

 

“Fire on fire… rain on my face
Fever goes higher… what can you do
Wild in the darkest places of your mind
That’s where I needed you
Where I needed you most
That’s where I needed you
Where I needed you most

Where is the reason
Well don’t blame it on me
Blame it on my wild heart

 

If everything is made out of a balance, there is nothing out of reach but, yet still unavailable most of the time. I’ve reached an age where I can confide upon earlier phases to compare current issues. This does not seem to protect me from my instinct, my urges, my discipline and my wild spirit. Let me explain.

Everyone, to my opinion, puts a lot of his/her thinking on the subject of their lives and how they review them. This shows every year by the amount of time magazines and people put in their good intentions for the year 20xx… Another group of people wants nothing to do with this “new year, new me”-thing. Scientists are even asked to calculate all chances of success and failure when the new year approaches. (results are always so bad, people give up by reading they don’t have a shot in succeeding)

I’m neither of types really, because I don’t make promises if only to prove I think to others. If I have some intentions for a new year, it is because I want to change rather than to save a possible conversation. And I’m always looking to change for the better. There is a whole part of my brain fully occupied to creating my views on how I can perfectionate myself, as a person to others, as well as to my own judgement. 

So, quite often, I start the day with a whole list of ideas and plans on how things could go differently. Patience is not my virtue, so I end most days disappointed with my own input to achieve these changes. This is a pattern I’m aware off since a few years. My mother was the one who showed me this insight and also revealed it’s the same for her. While the day passes on, time goes so fast, nothing seems to go the way you want. People leave in unpredictable contributions to your day and thoughts (or emotions) after the encounter. A day is just a day.

My views on planning changes have also changed very slowly, but rather firm. My brains tumbles on thinking about possibilities and all the pro’s and con’s. It’s a never-ending process, I even carry with me through my dreams. There are so many things to consider, the shelf of selfhelp-books is always full for you to the taking. (this might get a bit tense)

When things don’t work your way, you can either change the goal, change your perception of time or change your attitude to your development into change. The word change is a very interesting word when talking about this subject :).

Adjusting your goals requires full knowledge of your self. Wishful thinking, if you are a normal “free” thinking, active person. Unless you’re physical and/or mental abilities are narrowed and firmly less than average, there is no “point of consistecy”. Which is also the case for time and attitude. Nevertheless, to me attitude is the only thing that really builds up strength on the long term in making changes possible.

I could say that my hope and motivation is endless. My attitude is somewhat positive-ish compared to three years ago. But if your mood on changing and adjusting your world and the world changes after dark, you go to bed exhausted and down like a fish in the deep ocean.

In best case scenario’s, I’m able to make it through the day (& night), and the next, next, next, next. Until the weekend hits me. Gives me free time to calm down from stress. Calm down from the pressure that my world as well as I put myself under. Being someone highly sensitive, mildly impulsive (who has time for that??) and in need of a lot of distraction, I can not-proudly say: in just two days this girl is able to screw up five days of commitment and hard work. 

Back to monday and I have to start the whole thinking- and discussing mental process again. I feel worthless, as an other week had passed and nothing had actually happened to stay. But why be so harsh on yourself? I could give myself a break, but how do I ever reach to achieve any of my goals?

Once in a blue moon, all my dedication and goals stay on the same line during each day and night of the week. I actually hold on to all the little things that could make me become my own ideal person. After months, even years, I find myself so darling dumb, numb and boring that I go back to occasionaly screwing some things up a bit…Until I get back right where I started. I remain restless all together.

cf161f6ef5c29c81da28b2c80d45aa98

 

 

 


7 reacties

Vurig afscheid

Alle flinke periodes uitgezonderd, zal het nu ongeveer tien jaar zijn dat ik rook. Je hebt mensen die eens roken als ze te veel gedronken hebben en je hebt mensen die zich kunnen houden aan een bepaald aantal sigaretten per dag. Dan heb je ook mensen zoals ikzelf die bijna constant de neiging hebben om te gaan “doempen” alsof hun leven er vanaf hangt.

Ja, de ironie is nooit ver weg onder de rokende bevolking. Iedereen weet ondertussen wel hoe slecht het is, maar voor velen lijkt dat nooit voldoende motivatie te zijn om de stap te zetten en effectief te stoppen. Ook ik, ben al die jaren slaaf geweest van mijn verslaving. Verslavingen hebben geen boodschap aan logica of aan bewijzen.

Iedereen is vrij zoveel te roken als die zelf wilt, maar ik heb er genoeg van. Ik voel me niet meer vrij maar eerder verslingerd aan iets waarvan ik weet dat het mijn lichaam en leven achteruit haalt. Ik vertel hier nu waarom ik vaarwel zeg aan de rook, maar doe hier vooral jouw eigen zin mee. Eén ding blijft het allerbelangrijkste; niemand kan jouw motivatie om dit aan te kunnen versterken.

Je zou anders spontaan wel stoppen bij het aanzicht van je dierbare grootvader, die zelfs met longkanker en dementie, op een palliatieve dienst liefst nog ééntje wilt roken en daarmee zichzelf verbrandt. De absurditeit van elke trek is ongelofelijk onbeschrijfbaar. Een beeld dat overigens niet uit mijn hoofd te branden valt.

Tijdens de eerste drie à vier jaar stopte ik regelmatiger eens met de saffen. Meestal uit hopeloze, onbereikbare romantiek. Een motivatie die zich niet op jezelf richt en op je eigen welzijn, kan je dus ook vergeten. Als liefde sterk genoeg was, dan zou niemand tegenwoordig nog roken. Maar dat lukte toen een tijdje veel simpeler. Sinds na die vier jaar en alle jaren daarheen is stoppen met roken als letterlijk branden in de hel en iedereen rondom mij sleur ik mee.

Telkens als ik in cold turkey ga, moet ik denken aan Trainspotting. De effecten die stoppen op mij hebben, zijn immer niet combineerbaar met een normaal, functionerend leven. Daarom gebruik ik nicotinepleisters, die me toch wat rustiger maken. Voor mij is roken ook niet meer combineerbaar met een normaal, functionerend leven. Het is dat ik 40 tot 50% van de tijd van mijn denkend leven spendeer aan wensen dat ik op een rustig plekje zat te roken om helder na te kunnen denken.Tot die ene piek komt en ik naar buiten snel om eentje op te steken.

Voor een paar seconden ben ik dan rustig, wat het equivalent is van iemand die nooit rookt. Vanaf ik de sigaret uitduw, word ik stilaan onrustig en verlang ik naar dat volgende moment. Je zuigt de eigen energie uit je lijf en blaast het uit in een stinkend kringetje.

De link met neerslachtigheid en depressie is dan ook niet ver zoek. Als je je hele leven laat controleren door deze vicieuze cirkel, raak je nooit echt in actie om dingen te gaan doen of op te lossen waarmee je zit. Ongeacht van het feit dat je de longcapaciteit hebt van een astmapatiënt in aanval, wordt je stilaan onbeweeglijk.

Zenuwachtig geboren zijnde, kan dit niet goed voor mij zijn. Zo wil ik het niet, al neemt het mij evengoed al mijn energie op om deze vieze gewoonte te doorbreken. Nieuwe gewoontes opbouwen is verdomd moeilijk en veel minder evident dan even nog “ééntje” opsteken.

De gezelligheid aan roken is zeer beperkt, want niemand rookt omdat hij of zij gelukkig is. Roken heeft meestal een oorsprong in frustratie en/of verdriet en mondt uit in bovenstaande droevige taferelen. De smaak is niet lekker te noemen, zelfs niet voor de meest verslaafden onder ons. Zelf drink ik dan ook liters cola zero om de verbrande smaak uit mijn mond te krijgen. Het droogt je letterlijk uit en laat je ontwaken met een ontaarde, vreemde smaak.

Ik moet de lat hoog leggen, om mijn doel te bereiken. Daarom probeer ik terwijl ook te vermageren. Anders zal mijn gewicht toenemen en dan kies ik snel voor de sigaret i.p.v door te zetten.

En of ik mijn doel zal bereiken, kan niemand mij garanderen. Maar dag per dag zal ik mijn ogen opendoen en tegen mezelf zeggen: vandaag niet, Céline. De volgende dag terug. In de hoop ooit verlost te geraken van het oproken van mijn eigen geld. Het oproken van mijn gezondheid en toekomst.

Als iemand die voornamelijk introvert is en weinig chitchat en andere consoorten verdraagt, is de sigaret altijd mijn excuus geweest om even weg te lopen als de conversatie me op de zenuwen werkte. Een bliksemafleider voor mijn onverbeterbare neiging tot wereldverbeteraar. Even weglopen om te kalmeren van dingen die te hard binnen komen en even afgeleid worden van de dingen die ik beter niet zeg.

Misschien zal dit de grootste valkuil worden voor mij, want op veel dagen heb ik geen zin om met iedereen een praatje te slaan of om te luisteren naar alweer hetzelfde geklaag. Dan zal ik mezelf eraan moeten herinneren dat de wereld begint met mijn eigen wereld. En die kan beter. Moet beter. Voor niemand anders dan voor mezelf en uiteindelijk ook voor de mensen die ik liefheb.

 


Een reactie plaatsen

AND SO DO I

Anne Hathaway Wants People To Stop Shaming Themselves Over Weight

There is no shame in gaining weight during pregnancy (or ever).
There is no shame if it takes longer than you think it will to lose the weight (if you want to lose it at all).
There is no shame in finally breaking down and making your own jean shorts because last summer’s are just too dang short for this summer’s thighs.
Bodies change.
Bodies grow.
Bodies shrink.
It’s all love
(don’t let anyone tell you otherwise.)
Peace xx
#noshame #lovewhatyouhavebeengiven


1 reactie

Rozengeur & scheldwoorden

Terwijl België wacht op een warmer en zonniger lang weekend, lijkt het er online vrij zomers en speels er aan toe te gaan. Het verbaast me elk jaar opnieuw hoeveel waarde mensen hechten aan die jaarlijkse reis, ongeacht van mijn eigen drang om eens te gaan reizen. Het lijkt op reis en op de kiekjes alsof hun hele wereld een waar feest is en ik vind dat schoon om te zien, zonder sarcasme. De onlinewereld is soms een competitieve strijd om zoveel mogelijk weelde, luxe en vermeend geluk te delen- vermeend enorm sarcastisch.8c63d93abed18ef8d88012b74503449c

De goesting om te genieten, te leven van de liefde en wakker te worden bij rozengeur is wat mij drijft. Ik heb enorm veel goesting in het leven in al zijn dieptes en kronkels. Waarin ik onvermijdelijk vaak bots op het feit dat er mensen bestaan die kunnen uren reflecteren over het juiste wasmiddel voor een bepaalde vlek. Dat er mensen zijn die uren verliezen aan uitpluizen wat anderen hebben. Dat er mensen zijn die nooit praten over de dingen die er toe doen.

 

 

Hoe trots ik dan ben om te leven met mezelf, met een gevoelige geest die onmogelijk aan het oppervlak blijft dobberen om te zoeken naar roddels, vertoon en ego. Zovelen die genageld aan het oppervlak doorgaan en gelukkig leven zonder hun eigen diepte ooit prijs te geven. Zonder ooit te delen of te verwerken wat binnenin knelt. Of er slechts op latere leeftijd tegen blijven botsen en het spoor van alles wat ze opgebouwd hebben bruut kwijt zijn.

Praten met mensen van leeftijd is iets wat iedereen zou moeten proberen. Iedereen die een leven lang geleefd heeft, heeft iets te delen, iets te vertellen, iets waar je kan van leren. Los van vergane en vervlogen tijden en hun esprits, is de zoektocht naar geluk in zijn puurste vorm altijd hetzelfde: zo min mogelijk fysiek en psychisch lijden. Nog nooit vond ik een persoon op leeftijd die altijd vrij van leed, vrij van pijn en vrij van frustratie had geleefd. Sommigen blijven erin leven naarmate ze ouder worden en het oppervlak weg glipt. De anderen hebben fantastische methodes te delen over het verwerken, verlichten -van en de ultieme drang naar positiviteit en uiteindelijk, onverdeeld geluk.

Is geluk dan werkelijk voor mensen die altijd blij en vrolijk zijn? Oh verdomme, gelukkig niet. Momenten van geluk zijn voor iedereen opgebouwd uit verschillende factoren en componenten en zijn onmogelijk na te construeren vanuit uiterlijke impuls.

De adder onder het gras is dat een mentaal en fysiek gezond mens met een gemiddelde dosis empathie en verbeeldingsvermogen onmogelijk intense minuten van geluk kan meemaken, zonder eerlijk de muizennesten en innerlijke vloekmachine te confronteren.

Als iedereen van ons op een bepaald moment in zijn of haar leven tegen een muur moet lopen, en het achteraf voelt alsof je binnenste van verdriet en/of verlies verscheurd wordt, waarom lijkt dit tijdens ons mobiele en vitale jaren dan zo’n taboe? De dieptes
van het leven liggen verweven tussen het duistere en de opklaringen, maar wie is ooit werkelijk positief tegenover de toekomst als het verleden nog voor je neus ligt te stinken? Niemand. Maar dan nog zijn er weinig mensen die het aankunnen om het boeltje te bespreken, uit te klaren, te verwerken.

Zoveel woorden en d18d652ef7253ed9926e0f2cf7fa7134gevoelens blijven hardnekkige taboes. Psychologische hulp zoeken is enkel voor de uitzonderingen en graag stil erover want het maakt mijn meer oncomfortabel dan ik geloof dat jij het nodig hebt. Verdriet wordt gehypet met overstromingen van betuigingen van medeleven die niet langer duren dan drie dagen, met een milde visie op gedrag gedurende een week of twee en daarna kunnen we het niet meer aan om te zien dat jij geen zin hebt om op cruise te gaan en vrolijk te zijn.

En dan ga ik nog eens schrijven over de malheuren van het leven. De mensen houden ervan of verstoten het volledig. Wat ben ik een zure pruim om te praten over de olifanten in de kamer met de oncontroleerbare drive naar positiviteit en empathie. Zwaar hoor, om te lezen hoe je nadenkt over de dingen die wij liever in een hoekje duwen.

Niets is niet eerder doorleefd, doordacht, aldus ook eerder beschreven en besproken en overleefd. Soms wordt het erger voor het zoveel beter kan gaan en dat is ZO schoon. Ik vind dat magistraal en ik bewonder iedereen die durft kijken, durft luisteren, en probeert. Zwijgen geurt niet naar je favoriete bloemen, maar enkel naar de reductie plus je blijft alleen met een probleem. Problemen worden niet opgelost met een paar ongegeneerd en luidkeels vloeken, maar het kan toch deugd doen!

e0ea42faf2f4d82005c664bc851a2b7d

 


Een reactie plaatsen

Rouwen om mijn maatje

Wanneer de brute confrontatie en absurde botsingen tegen de feiten uitgewaaid zijn

de opeenstapeling van sleur en gewoonte van weleer de uren bezetten,

sta ik sindsdien elke ochtend op met al jouw mooie spreuken in mijn hoofd

Oh, mijn grootvader en zijn grote, gedurfde uitspraken over het leven

de herinneringen aan eindeloze avonden met wijn en hoop

gedreven door zijn expressieve stem, zijn rake en gewaagde humor

Over de koffie haal ik ze boven in opdracht de dromen te verjagen

waarin ik hem nogmaals verlies en een dubbelganger me versteend,

de jacht van het onderbewuste naar de spiegeling van immens verdriet.

Dan stap ik de wijde wereld in met mijn blik op het wijde

mijn pepe met zijn grenzeloze dromen en zijn onbeperkt vertrouwen,

in mijn toekomst, in mijn persoon, in mijn kracht.

Het is als dagen en dagen vastzitten op het draaimolentje in de speeltuin,

het doordraven van alles rondom jou met je jas geklemd tussen de as

Rennen, Céline, je moet hollen en wel snel genoeg

of de molen verslind je en verkruimelt al je wilskracht,

de jacht van de maatschappij op het voelen als de mens.

Broos en klein maar dapper zoek ik mijn vlucht in de molen

het bezig blijven is zowel een smerige vloek als de welkome rust

Op terugweg herinner ik me zijn meest bedroefde gezegdes,

uit tijden waarin ik met hem even veel raakpunten kon vinden,

van frustratie en een overvloed aan immobiliserende emotie

Het einde van de dag is telkens de conclusie van het hele verhaal,

de familiale kameraadschap, de genetische overeenkomsten en meer

Misschien doe ik dit niet helemaal slecht, want wat is rouwen ook?

Aan rouwen heb ik geen vergelijking, door duur en intensiteit,

nee, wat wij samen hebben besproken en beleefd; een apart ritje.

Vroeg op de avond gooi ik de handdoek in de ring

ik moet lezen, alles achter me laten, eindeloos en onbevredigend slapen

Mijn maatje loslaten is als de zon die opkomt en een schaduw die over me neerdaalt,

waarin ik alle goesting, inspiratie en extra kick kwijt raak

de jacht van mijn verdriet naar de rust en het opnieuw ontwaken.